Archive for augustus, 2010

Öland: Pipi Langkoushuizen, menhirs en standje 69

18 augustus 2010
Omdat zeilen best wel een vermoeiende bezigheid is besluiten we om vandaag eens lekker op de fiets eropuit te gaan. Het eiland Öland biedt genoeg bezienswaardigheden. We verruilen onze bootfietsjes voor 1 keer voor een paar solide huurfietsen van Färjestaden, in de wetenschap dat onze eigen stalen rossen de wilde natuur niet altijd kunnen trotseren.

De kaart die we hebben is niet al te duidelijk, toeristische informatie ontbreekt en de fietspaden zijn ook niet zo goed te vinden. Maar, we zetten toch door.

We fietsen door graanvelden langs oude huisjes en Pipi Langkoushuizen.

Pipi Langkoushuis

Oud huisje Öland

De auto van postbode haalt ons steeds weer in. Hij doet dezelfde ronde als wij en even snel! Hij heeft het stuur rechts, dat is makkelijker brievenbussen vullen.

Postbode gemak

Al fietsend over kleine weggetjes komen we na een klim over een grindpad met een helling van 10% bij de snelweg, hier zou onze tocht verder moeten gaan. Het is een drukke weg met veel vrachtverkeer. De vluchtstrook is voor fietsers en deze is slechts 50 cm breed. Daar hebben we niet zo’n zin in, dus we zoeken een alternatief.

Fietspad Öland

Zo zien de fietspaden er hier dus onder andere uit. Na al dat gehobbel hebben we wel zin in nog een beetje natuur. Op zo’n 10 kilometer afstand van Färjestaden ligt Bejershamn een natuurreservaat. Hier kan je via een lange steiger door het riet, vanaf een vogelspotplaats, diverse ganzen en kraanvogels bekijken. Moet je wel een goede kijker bij je hebben..

Naar vogelkijkhut Beiershamn

Vogelreservaat Beiershamn

In dit natuurgebied bevinden zich niet alleen vogels. We hebben 2 reeën gezien, hagedissen en libellen die zich vrolijk op elkaar uitleven!

Hagedis

Libelles in the act...

 Op onze terugreis komen we langs een grafheuvel. Hierop staan een menhir en nog wat andere stenen, genaamd: Karlevisten. Dit is een van de opmerkelijkste grafruïnes van Zweden. Op de steen staat een gedicht geschreven in Dröttkvät. Ode aan kapitein Sibbe. De steen is echter niet afkomstig van Öland maar komt van de andere kant van de Kalmarsund. De ruïne dateert van 1000 na christus. Een groot deel van Öland is cultureel erfgoed, voornamelijk de zuidelijke helft, de Karlevi Steen behoort daar ook toe.

Menhir Karlevisten Öland

Na al dat gefiets hebben we wel trek. We kopen nog een visje in het dorp en rusten dan lekker uit in de kombuis met koffie en een aardbeientaartje. Aarbeien zijn hier de lokale specialiteit. Daarna is het tijd voor een boekje.

Gekwelde Man

‘De gekwelde man’ van Henning Mankel is heel toepasselijk om nu te lezen. Het verhaal speelt zich precies af in de gebieden waarin wij ons bevinden…

Ik zit ondertussen ‘Nachtstorm’ van Johan Theorin te lezen. Zweedse thriller die zich afspeelt op Öland..

(auteur Chantal)

Natuurhaven toch een beetje open, van scheren naar jachthaven…

18 augustus 2010

brug Kalmarsund

We besluiten om nog een derde scherenavontuur op te zoeken, voordat we onze tocht langs de Zweedse kust vervolgen. De afgelopen dagen hebben we telkens maar hele kleine afstanden afgelegd, omdat we graag een tijdje in de scherengebieden willen zijn. Die zijn overal verschillend. Vlak bij Västervik zijn de scheren voorzien van bos en vrij hoge bomen, rondom Eknö zijn de scheren rotsachtiger en begroeid met struiken. We zijn nu van plan om het scherengebied bij Ekö te gaan bezoeken, dat bekend staat om zijn grote hoeveelheid kleine rotsachtige eilandjes.

De archipel ten Oosten van Ekö biedt beschermde ligplaatsen onder alle omstandigheden, zo staat in onze pilot, dat mag ook wel, want vandaag varieert de wind tussen de 14 en de 18 knopen uit NE richtingen, kracht 4 á 5 Bf dus.

Op zich is dat geen probleem bij het ankeren tussen de scheren, maar er moet wel op gelet worden dat bij het ankeren, of hekankeren, niet gekozen wordt voor een lagerwal. Het ankeren hier wordt vaak gedaan vanuit de hek, het anker wordt vastgemaakt aan de ankerolina overboord gezet en gevierd tot de boeg een steile rotskust bereikt, waar de boeg dan wordt vastgemaakt aan een boompje of met rotspennen. Het valt soms niet mee om het anker te laten houden, een lagerwal is dan risicovol, bij een krabbend anker kun je dan op de rotsen lopen.

We hebben geen extra anker, maar verplaatsen het anker van voor naar achteren, niet handig, volgende keer schaffen we een Bruce anker aan voor deze gebieden. We hebben ook geen extra ankerketting, onze eerste pogingen in Krokö om het anker te laten houden (direct aan ankerolina) lukten daarom niet. We gebruiken nu de hele ankerlijn inclusief voorloopketting en anker van voor bij het hekankeren, een heel gesleep en een vieze boel.

De tocht van Stora Berkskär naar Ekö verloopt voorspoedig, we stuiven op halve wind naar ons doel toe. Veel buien, een beetje onstuimig. Door de winde is het water niet helder en zijn rotsen onderwater niet te zien, alleen als ze branding veroorzaken. Rond de Elektriciteitscentrale van Simpevarp is het afgezette gebied groter dan normaal vanwege werkzaamheden, door het onstuimige weer kunnen we niet precies zien waar we kunnen gaan en waar niet, dus gaan we hier de scheren niet binnen en varen we door over zee. Een lastig stukje, veel rotsen, diepte varieert van 30 tot 1 meter… goed uitkijken dus, letten op de dieptemeter en hopen de dat plotter goed geïnformeerd is.

Als we bij de scheren van Ekö uitkomen zitten we midden in een bui met veel wind, het zicht is beperkt door de regen. We hebben moeite om de rotsen te zien. De plotter geeft in de ondiepe scheren geen bruikbare informatie, dus varen we op de kaartjes uit het boek en op zicht. Niet makkelijk vandaag. De schipper vindt het niks en wil gelijk doorvaren, Chantal heeft zich verheugd op nog een scheer dus we gaan naar binnen en manoeuvreren voorzichtig door totdat we een geschikte plek vinden. De hekankerplekken op de kaart blijken in het echt heel erg klein, de wind staat precies in het verlengde van de scheer, gewoon ankeren daarom niet prettig. Opeens zien we een scheepslengte voor de boot opeens rotsen tot net aan het wateroppervlak. We zien geen geschikte plek, het is genoeg, we besluiten om door te varen naar Oskarshamn. (Figeholm is ook niet zo beschermd bij deze windrichting).

Oskarshamn blijkt een kleine industriehaven te zijn met aan het einde een redelijke jachthaven met goede voorzieningen en lage tarieven (130 SEK). Een goede plek om te bunkeren bij verblijf in de scheren, ze kennen ook een dagtarief van 50 SEK inclusief stroom, water en gebruik sanitair. Een leuke rustige provinciestad met alle voorzieningen op loopafstand en verkoop van verse vis aan de haven (behalve in de week dat wij er zijn…).

Veerboot Fährjestaden

Vanuit Oskarshamn vertrekken we naar Öland, we hebben ons de haven van Fährjestaden aan laten raden door Zweden.

Vuurtorens bij Dämman

Onderweg passeren we de vuurtorens van Dämman, Kalmar en de brug tussen Kalmar en het eiland Öland.

Kalmar vanuit zee

Dichte mist en afzondering in scherengebied…

17 augustus 2010

Na onze verstoorde Idylle gaan we nu op zoek naar het echte scherengevoel.

We vertrekken via Spårö naar het Stora Berkskär, een scherengebied ten Oosten van Ö Eknö. Aan de Oostkant van het eiland Krokö liggen veel visnetten, bij het vertrekken zien we dat op de NO punt van het eiland een visser zit, hadden we waarschijnlijk dus toch hier verse vis kunnen kopen…

Baken bij Spårö

S’ ochtends maken we eerst nog een wandeling over het eiland, plukken bosbessen, genieten van de natuur en het geluid van de golven op de rotskust.

In het bos op de scheer Krokö

Eigenlijk hebben we nog een bezoek gepland aan het eiland Idö. We hebben gehoord dat in de Loodsuitzichtstoren alles intakt is gelaten na het sluiten van de post in de jaren tachtig, apparatuur, logboeken, observaties over passerende jachten (het was nog koude oorlog…). Maar we hebben geen zin in toerisme en varen dus door.

Bij het uitvaren van de Idösund zien we een rolwolk aankomen, met een soort geelgrijze kleur, wat zou dat zijn… onweer, rukwinden, regen? Het blijkt hele dichte mist te zijn. We zien opeens niets meer om ons heen. De rotsen, soms net zichtbaar boven het water op 20 meter afstand zijn opeens verdwenen.

Uitzicht in optrekkende mist

Dit is eng, spookachtig, heel onverwacht. We denken dat de bank snel zal verdwijnen, want boven ons schijnt de zon door de wolken, het is een laag hangende bank, maar ze verdwijnt pas uren later….

Calenture afgemeerd in Stora Berkskär

We pakken de hoorn en geven telkens als we iets horen of zien een attentiesignaal. Een Zweed die volgas aankomt met zijn speedboot kunnen we nog net ontwijken. We blazen wat af, tegen vuurtorens, rotsen en schepen… Sommige schepen doen ook mee beantwoorden onze signalen.

Ook ons vaardoel is in dichte mist gehuld. Onder deze omstandigheden kunnen we de scheer niet naar binnen, er is immers geen betonning, op de punt moet iemand staan die uitkijkt en in het water let op rotsen en ondieptes, zodat de stuurman tijdig kan bijsturen.

We gaan voor anker buiten de vaarroute, tussen een aantal scherengebieden in, op een wat dieper stukje (15 m) met veel ruimte om ons heen. Als de mist gedeeltelijk is opgetrokken gaat Simon in de dinghy het gebied verkennen, kijken of er plaats is en hoe we moeten varen.

Verkenning, nadat meeste mist is weggetrokken

Er is plaats, een mooi schiereiland voor ons alleen, prachtig gebied, woeste rotsen, vogels en een enkele marmotachtige. We besluiten om hier een dag langer te blijven.

Stora Berkskär Noordoost

Stora Berkskär Noordwest

Vrijwel de hele dag probeert Simon om zijn mannelijke jagersinstinkt aan te tonen en eindelijk vis te vangen voor het vrouwtje. Helaas, het lukt niet. Veel waterplanten, we kunnen de roofvis niet vinden. Voorntjes vangen lukt wel, maar Baars en Snoek blijven weg.

Chantal leest, gaat ondanks de temperatuur van het water (20º) meerdere keren zwemmen en snorkelen. S’ avonds genieten we van een BBQ met ondergaande zon, helemaal alleen op ons eigen eiland!

Snorkelen in de Zweedse Scheren

Rust, ruimte en… een vervelende Duitser…

15 augustus 2010

Van Gotland maken we een grote oversteek naar de kust van Zweden. We gaan richting de scheren. Heel benieuwd hoe het er daar uitziet, vele Zweedse eilanden waar niemand is te zien. We hebben er zin in!

De windvoorspelling voor de oversteek is goed, we kunnen de hele dag zeilen zo wordt voorspeld. Tijdens de borrel met onze Nederlandse Zeeuwse buren wordt dat op de Zweedse radio nogmaals bevestigd.

Vol goede moed vertrekken we om 6 uur ’s ochtends. Het is lekker zonnig, maar helaas geen wind… helemaal niets… dus… weer motoren. Na 60 mijl motoren ben ik er wel een beetje flauw van.

Ons doel is eigenlijk om richting Idö in de Scheren te gaan, maar we komen erachter dat we eigenlijk geen brood meer hebben, niet zoveel diesel meer hebben en dat de koffiefilters zo goed als op zijn. We besluiten toch nog maar weer een haven aan te lopen en zien bij aankomst aan de kust een enorme diversiteit aan markeringen.

De stad van ABBA! Althans, Bjorn is hier opgegroeid en hij komt hier ook nog regelmatig. Mooie stad, mooie haven Gästehamn, beetje leeg, kostprijs 28 euro…en dan hebben ze niet eens een douchegordijntje voor de douche…wel een zwembad..Tja.

Skyline Västervik

Jachthaven met Zwembad, Västervik

In de stad is in ieder geval een supermarkt dus we kunnen goed inkopen doen. We schaffen ook nog een harbour pilot aan over het gebied van Landsort tot Skanör, waarin de Scheren gedetailleerd staan beschreven. Dat is toch wel fijn, want de kaarten zijn niet zo gedetailleerd en onze Raymarine heeft ons gister dwars over een landtong gedirigeerd. Bij de jachthaven is een watersportwinkel, hier kunnen we zelfs onze campinggasfles omruilen, wel betalen we een schandalige prijs, 50 eu voor een 1.8 kg fles, bijna 2x de gebruikelijke prijs.

’s Middags vertrekken we richting Krokö. Hier ligt slechts één schip en op gepaste afstand gaan we voor anker. We hebben een mooie rustige plek gevonden, hier is nog volop ruimte!

Ruimte in de scheren bij Krokö en Spårö

Op de hoek van de rotsen kunnen we fijn barbecueën. We stallen onze spullen uit. Ineens komt er nog een schip aanvaren, de Lisa van vereniging MYCR uit Rostock, hij wil ons passeren. We zeggen dat hij uit moet kijken voor ons anker dat gemarkeerd is door een kleine stootwil. Hij zegt dat ie het wel ziet maar vaart er gewoon overheen. Dan ziet ie dat het doodloopt. We geven aan dat hij prima aan de overkant kan afmeren of een eindje terug en gaan verder met het installeren van onze barbecue. Plots draait de Duitser zijn schip richting onze barbecueplaats en zijn vrouw vraagt of we hun lijntjes aan willen pakken.

Simon vraagt of dat nou echt nodig is. Zegt de Duitser: “Wir haben dass so gepland mit diese Ecke heute morgen”. We geven aan dat we hier graag privé willen liggen en dat we daarom niet in een haven liggen vandaag. Er is hier zoveel ruimte en dan willen ze pal naast ons komen liggen. Alsof ze bij je in je achtertuin van 4 m2 komen koffiedrinken, niet te geloven! Niet de flexibiliteit om iets nieuws te verzinnen als het plekje op de kaart bezet blijkt te zijn…

Lisa uit Rostock wil persé op zelfde rots...

We nemen hun lijntje niet aan, ze zoeken het maar uit! De Duitser komt met hamer en ijzers de wal op en timmert de ijzers zo’n beetje in onze voeten. We laten onze vriend weten dat hij een plaatsje op ons blog heeft verdiend! Als het schemerig wordt worden de ijzers verwijderd en wordt de landvast ook nog eens vastgemaakt aan dezelfde boom als waaraan wij liggen…

Vreemd gedrag vertonen sommige mensen toch. We hebben op zee ook al een paar keer meegemaakt dat we mijlen ver uit de kust waren en dat je urenlang helemaal niets ziet en dat er ineens een schip achter ons aankomt en dan vlak achter ons gaat varen en ons rakelings passeert… snap ik ook helemaal niks van.

Maar goed, dat terzijde. Het is hier los gezien van onze buren dichtbij prachtig! Het eiland bestaat uit rotsen met daartussen bos en moeras. Op het eiland zijn bessen en paddenstoelen te vinden. Dus, eindelijk lekker in de natuur!

Baai bij Krokö

Idylle in Gotland..

12 augustus 2010

We weten niet  precies hoe de naam van het eiland is ontstaan, de natuur is overal, je voelt je hier een kleine mens in een grote ruimte, een mooi vrij gevoel. De havens in het voormalige Oostblok liggen vaak (behalve in Estland) midden in het stadsvertier, daar hebben we voor nu echt even genoeg van, we zijn wel toe aan krijsende meeuwen en zicht op natuur…

Rotskust Gotland

Vanuit Fårösund zijn we vertrokken naar Lickershamn, gisteren met de bus naar Visby, omdat we geen zin hebben in een drukke haven. Nautisch: de zeekaarten naar Lickershamn op Raymarine apparatuur zijn niet goed gecalibreerd. Je vaart over de kade naar binnen en ligt visueel uiteindelijk op het strand… bij daglicht varen dus, als je Raymarine gebruiker bent.

Jachthaven Lickershamn

Lickershamn is echt prachtig. Het is een ex vissershaven die nu in beheer is bij de visclub die de jachthaven exploiteerd. Rondom de haven allerlei huisjes waarin de leden hun spullen bewaren, een goed restaurant, een klein winkeltje met gerookte en verse vis annex havenkantoor. De vis, gerookt en vers, is helemaal geweldig. Zo vers, zo heerlijk van de BBQ, daar kan de stinkvis in Nederlandse winkels vaak niet aan tippen. Vis die naar vis ruikt is niet bedorven maar wel vies, dat is het credo, zoals bekend. Hier is het echt lekker.

Net als in het Oostblok is ook de groente hier over het algemeen veel beter van smaak, behalve de appels dan, dat gaat hier in Zweden goed maar daar begrijpen ze aan de overkant niks van. Gek eigenlijk, dat wij als groenteproducent op onze thuismarkt geen kwaliteit vragen of krijgen als consumenten…

Vanuit de haven loopt een wandelpad langs de rotskust naar boven, hier zijn prachtige rotsformaties uitgeslepen in het landschap. Kalksteen, dus heel veel fossielen. Ga je ook, neem dan hamer en bijteltje mee, kun je zoeken naar sporen uit het verleden, heel interessant. 

Een van de bekendste Rauka’s van Gotland is de ‘Jungfrau Rauka”, op een paar honderd meter van de haven, aan de kust.

Jungfrau Rauka

Er loopt een mooi pad door het prachtige bos langs de kust.

Kustpad Lickershamn

Heel erg mooi, maar vooral daar waar de wind niet komt, heel erg veel steekvliegen, tip, doe een shirt aan met lange mouwen en strakke pijpjes en spuit jezelf in met Autan, anders wordt het rennen door het bos…

Steekvliegen in het bos bij Lickershamn Gotland

We hebben een eind gelopen, helemaal tot aan de vuurtoren van Stenkyrkehuk, misschien meer dan nodig, maar wel leuk. De terrein rond de vuurtoren en het vuurtorenwachtershuis zijn inmiddels privé terrein, maar vanaf de zeekant tot vlak bij, via een stijle trap, te benaderen.

Vuurtoren Stenkyrkehuk

Onderweg is het drukkend warm, we worden belaagd door steekvliegen en het is verder dan we dachten, dorst… Gelukkig treffen we een waterpomp

Opvallend in Zweden behalve het belgedrag? We zijn inmiddels is Västervik en in alle havens die we hebben bezocht; Fårösund, Lickershamn en Västervik streft het van de bordjes met aanwijzingen, gedragsregels, tijden, instructies en geboden. Het ‘allemansrättan’ biedt iedere bewoner het gebruiksrecht op de natuur, heel erg vrij zou je denken op het eerste gezicht, maar de mentaliteit van de mensen is toch wel wat strak, ik denk een beetje calvinistisch van aard. Anders dan aan de overkant, daar is alles veel losser, een beetje zoals in Midden- of Zuid Europa. Invloed van het geloof misschien, hier vooral Luthers en daar Christelijk Orthodox?

Visby in de Middeleeuwen…

12 augustus 2010

Onze volgende bestemming is Visby, hoofdstad van Gotland, gelegen aan de westkant van het eiland.

Van onze buren horen we dat we ook prima met de bus kunnen gaan. Dit besluiten we te doen, dan zien we tenminste ook nog wat van de omgeving. De bus stopt vlakbij de jachthaven. De afstand is ongeveer 65 kilometer en je betaalt hiervoor 7 euro per persoon. De reis duurt 1 uur en 20 minuten. Het valt ons hier wel op dat er veel rare gothics rondlopen op Gotland…

 

De Zweden bellen zich suf, in de bus, op het terras, in de winkel. Ze lopen 10 jaar voor op ons, qua ervaring met mobiel bellen en werken, dus uiteindelijk zullen wij waarschijnelijk ook wel alle media op elk moment gebruiken.
Een Zweedse buurman vertelt ons dat er een middeleeuws festival plaatsvindt in Visby. Zweden komen overal vandaan om dit feest te vieren en gaan dan ook gepast gekleed.

Er is van alles te bekijken in Visby variërend van een middeleeuwse markt tot riddergevechten.

Het festijn speelt zich af binnen de oude stadsmuren van Visby.

De muur is gebouwd om de stad te beschermen tegen invallen van buiten vanaf zee, maar ook tegen de boeren van het eiland zelf. Visby is vanwege zijn strategische ligging al vanaf de 9e eeuw een belangrijke handelsstad tussen Azie via Rusland naar de landen rond de Oostzee.

Om het stadje te bekijken is het mogelijk een stadswandeling te maken, hiervoor is een plattegrond te vinden bij de vvv, wij kiezen voor het thema geschiedenis.

Na een paar uur rondgeslenterd te hebben willen we weer terug naar de jachthaven. Het is inmiddels 5 uur en we kijken of er nog een bus gaat. Helaas de bus is om half 5 vertrokken en de eerstvolgende gaat om half 10. Er rest ons niets anders dan te blijven. We zoeken een leuk restaurant en proberen iets typisch Gotlands te vinden, maar dat lukt niet helemaal.

De restaurants zijn erg ingespeeld op het toerisme, wat overigens geldt voor het hele stadje…

Fårösund

10 augustus 2010

Na wat gerelaxed te hebben gaan we op onze fietsjes de omgeving van de jachthaven verkennen. Vlakbij de haven is een grote supermarkt. Prijzen zijn hier wel wat hoger dan we gewend zijn in Nederland en zeker ten opzichte van de Baltische staten.

Het is hier wel lekker anders, geen stampende disco’s en houseparty’s tot diep in de ochtend. Idylische (boot)huisjes, een molen en rust…

Roja haven, Oostkust Letland, oversteek Oostzee met storm…

10 augustus 2010

Aan de Oostkust van Letland zijn niet veel havens. Roja is de beste haven volgens de literatuur, dus besluiten we om op weg van Riga naar Ventspils deze haven aan te lopen.

Het is een visserijhaven met een houtoverslag.

Aan het einde van de haven, bij de monding van de rivier de Roja is de jachthaven. Een kleine kom en een steiger. Wel elektriciteit en redelijke douches, in de onvermijdbare containers, maar geen internet, meestal is er in de baltische havens gratis Wifi internet.

Achter ons liggen op een gegeven moment Russen, de boot vaart onder een (soort?) Amerikaanse vlag, we zien een stikker uit Oklahoma. De boot verkeerd in een bedroevende staat van onderhoud en de bemanning kan niet varen, ze zullen dus wel geen oversteek gemaakt hebben. Raar hoor, wat Russische jachtschippers doen met de vlag waaronder ze varen, is dit om invoerbeperkingen te omzeilen?

De plaats blijkt groter te zijn dan we gedacht hebben, er zijn drie grotere supermarkten en diverse andere winkels. Kennelijk heeft de plaats een groot verzorgingsgebied. Het dorp is niet erg interessant. Veel gebouwen die in de periode na de oorlog zijn ontstaan. Weinig oude glorie te bewonderen. Wel een mooi communistisch beeld waarin een heroïsche arbeider centraal staat.

Het dorp schijnt een mooi strand te hebben, de omgeving is bosrijk. We stuiten op een reclamebord voor een strand bij Jurmala, gesubsidieerd niet door de EU, maar door de Nederlandse regering. We zijn eigenlijk benieuwd naar het verhaal en de relaties hierachter… 

Na Roja vertrekken we naar Ventspils. Onderweg passeren we in de “Irbes Street” de vuurtoren die daar in het water staat. Niet achterlangs varen! De vuurtoren staat mijlenver uit de kust, maar de maximale diepte achter de toren is hier en daar 0,6 m…. die toren staat er niet voor niets!

We zijn al eerder in Ventspils geweest en voor dit moment wel klaar met Letland en willen graag verder naar Zweden. Daarom besluiten we in de loop van de middag, als we al een dag gevaren hebben, om de nacht door te varen en gelijk over te steken naar Zweden. Bestemming Fårösund op Gotland. De wind is E tot NE, schuin van achteren, kracht 2 tot 4, dus prima te doen, wel enige buienverwachting maar geen waarschuwingen.

Vanwege het mooie weer maakt Simon op volle zee ondanks de zeegang een volledige maaltijd klaar. Chantal houdt niet zo van die nachtelijke vaartochten, zo maken we de start in ieder geval aangenaam. Als we enkele uren ver de Oostzee opgevaren zijn vanuit de Bocht van Riga ontvangen we een DSC alarmering aan alle schepen, bericht van Riga Rescue Radio, uitluisteren op VHF 71. Blijken ze onweersbuien te voorzien, met windstoten tot 20 m/s (BF 8)….. we zijn er blij mee. De wind valt geheel weg.

We spreken af dat Simon gaat ‘voorslapen’ en dat hij de hondewacht neemt van 24.00 tot 04.00. Als Simon zegt dat ie gaat slapen (na de afwas) ziet hij dat Chantal heel bleek is geworden, ze is ook wat stil. Heb je al naar buiten gekeken zegt ze, afgelopen 10 minuten? Is er opeens als vanuit het niets een gitzwarte bui ontstaan, met rolwolk. Geen tijd om een haven op te zoeken, we kunnen alles net op tijd stormklaar maken en de pakken aandoen. De wind giert al om de boot, is binnen tientallen seconden opgelopen van 4 kn naar 30 kn.

In een razend tempo komt de bui voorzien van lichtflitsen op ons af, bij het passeren windstoten tot en met regelmatig 34 kn (BF 7), omdat de bui uit het niets ontstaat, geen hele hoge golven. We zien af van onze route, houden de boel bestuurbaar en onder controle en wachten de bui af. Na ongeveer 2.5 uur is de bui voorbij, twee buien met heftige windstoten, die telkens maar kort duren. Wel veel lichtflitsen, niet veel inslagen in de buurt. Uiteindelijk viel het mee, toch blijft onweer een onplezierig gegeven.

 De rest van de tocht verloopt voorspoedig en de volgende ochtend komen we om 11.00 in Gotland aan, na een tocht van 27 uur waarin we 150 nm gevaren hebben. Benieuwd naar wat Zweden ons brengt, voorlopig lijkt het hier vooral een graad of 5 kouder, minder zon, meer wind en een watertemperatuur die 2º lager ligt dan aan de Oostkant van de Oostzee.

Traditionele Letse maaltijd, Riga, bleeh

10 augustus 2010

We zijn geïnteresseerd in de landen die we bezoeken, ook in de eetcultuur. Daarom gaan we telkens op zoek naar restaurants waar we hiervan wat mee kunnen krijgen. Soms succesvol, soms niet….

Op de laatste dag van de vakantie van de kinderen in Riga besluiten we om op zoek te gaan naar een restaurant waar we tijdens de lunch Pierrogi kunnen eten, gevulde pasta. We kunnen het nergens op de kaart vinden maar zien in de Toma Iela (waaraan ook de Nederlandse Ambassade in Riga zit) een aantal restaurants met traditionele Letse gerechten op de kaart. De bediening is dan wel in klederdracht, servies is steen of hout, dat hoeft van ons nou ook niet, maar nemen we op de koop toe en we besluiten om er die avond te gaan eten.

Nou traditioneel is het zeker, die klederdracht en het servies begrijpen we naderhand ook, het is een beetje middeleeuws. Traditioneel is hier heel zwaar aangezet, figuurlijk, maar ook letterlijk in de maaltijden die geserveerd worden. Een groot biertje blijkt één Liter te zijn…..

 

De maaltijd met aardappel, spek, gruten, salade en karbonade blijkt een zeer stevige brij te zijn. Melchior wordt niet blij van deze Porridge, neemt na aandringen één hap en weigert vervolgens resoluut om er ook nog maar aan te ruiken, de looks vertellen hem genoeg.

 

Wij nemen konijn, met diverse groeten. Het konijn is vet, maar wel lekker. De groenten blijken gestoofd te zijn met reuzel, heel vet en heel machtig. Het ziet er niet zo lekker uit en vanwege de textuur smaakt het ook zo. Chantal wordt er niet blij van.

 

Noëlle heeft wat leuks uitgekozen, broodsoep met kaas en spek, geserveerd op een plank in een uitgehold brood. Lekker maar zo machtig, gelukkig hadden we deze voorzien en het ‘soepje’ gekozen als hoofdgerecht.

 

Eerder hebben we een kookboek gekocht over de keuken van Letland, Ēdieni Latvijā (Cuisine in Latvia). In de inleiding staat at de moderne keuken van Letland geïnspireerd is op de traditionele keuken, maar beïnvloed is door de keukens van Zweden, Duitsland en Rusland en recent door de Mediterrane keuken. Geen overbodige luxe, zo is ons inmiddels gebleken. Dit boek is uitgegeven door het bedrijf Lido, dat ook en keten van goed aangeschreven restaurants heeft in Letland, vooral in Riga en omgeving.

Lekker overslaan, die traditionele restaurants in de Toma Iela, misschien een biertje drinken en gruwen van wat de buren geserveerd krijgen….

Riga, verliefd, verloofd, op slot..

8 augustus 2010

Tijdens onze tocht met de rubberboot door Pilseta Kanals, het kanaal van Riga, ervaren we dat Letland behoorlijk traditioneel is. Hier zie je nog de man stoer een bootje roeien. Indrukmakend op zijn vriendinnetje dat zich, gezeteld in strak jurkje op het bankje voor in de boot, over het water laat verplaatsen. Op het juiste moment lacht zij om zijn grapjes. Zoals eerder al gemeld onder ‘Letse Ladies’, is de vrouw volop bezig zich door middel van haar uiterlijk te profileren. Hoe de man eruit ziet doet er niet toe, als ie maar geld heeft. Grote auto’s en (zeil)jachten doen het erg goed. Daar wil zij graag mee gezien worden!

Halverwege onze vaartocht stuiten we ineens op een fles met flessenpost. We nemen de fles mee en varen verder. In de oude stad vlakbij Brivibas Piemineklis (het vrijheidsbeeld van Riga) leggen we onze boot vast om verder te voet te gaan.

Als we over de brug van Kronvalda Parks lopen ontdekken we dat deze vol hangt met sloten. De meeste sloten hangen aan de zonnige kant van de brug. Verliefde stelletjes hangen een slot aan de brug en klikken hem dicht. Dit staat symbool voor hun liefde voor elkaar. Benauwend hoor… want wie bewaart de sleutel? Of, wie raakt ‘m kwijt?

 

Teruggekomen bij de haven breken we de fles open. In de fles zit een briefje waarop in het Russich staat: love alle people except relatives.. Waarschijnlijk is deze fles in het water gegooid door de punkiepuber die aan de oever zat… Hij is nu vast teleurgesteld dat zijn fles is meegenomen door een vrolijk hollands gezinnetje in een rubberboot…