Archive for the ‘Zeezeilen’ Category

Jachthaven Andrejosta Riga

8 augustus 2010

De jachthaven van Riga, Andrejosta (de Osta van Andrej) ligt in een havenbassin waarin vroeger een scheepswerf gevestigd was. Na de val van de muur is de haven geprivatiseerd. De toenmalige beheerders hebben de haven voor weinig overgenomen. De eerste jaren hebben ze er wat van gemaakt, vooral ook om er zelf van te kunnen genieten met vrienden. Er was een beachvolleybalveldje, een zwembad, een cafe en een sauna.

 De steigers zijn wat vervallen, de planken zitten ver uit elkaar en soms zit er ruimte tussen de pontons, uitkijken dus. De vingerlingen zijn bedekt met plaatmateriaal dat glad wordt als het nat is. De sanitaire voorzieningen zijn ondergebracht in oude zeecontainers, erg vervallen en deels niet meer goed schoon te houden, de cafebezoekers gebruiken dezelfde voorzieningen. Eigenlijk kan het zo niet.

 Het havencafe probeert er wat van te maken. Er is regelmatig live muziek, een band op het terras, met het gebruikelijke repertoire. Het lijkt alsof men zich niet richt op toeristen, geen menukaart, er is niet altijd iemand die iets anders spreekt dan Russisch, maar op inwoners van Riga, mogelijk op de etnische Russen. Sommige liedjes gaan over de goede oude Sovjet tijd….. de Russische trots, de heimwee naar vroeger, tenminste dat maken wij er van.

Aan het begin van de haven is een discotheek gevestigd, die rondom het weekend van 23.00 tot de ochtend stampende house produceert, op het hoogtepunt van het feest ondersteund met prachtig vuurwerk. Oordopjes zijn zoals in veel Oostblok jachthavens aan te bevelen.

 De haven ligt prachtig midden in de stad. De diplomatenwijk begint direct achter de haven en het oude stadscentrum ligt vlakbij. Vanuit de haven kun je onder de weg door met je bijboot, om dwars door het park om het hele oude centrum van Riga heen te varen, via de markthallen kun je dan op de Daugava komen om terug te varen naar de haven.

 Het rangeerterrein van de havens heeft een uitloper tot direct naast de haven. Aan de buitenkant van de jachthaven leggen dagelijks grote cruise- en passagiersschepen aan en soms een megajacht, geen saaie omgeving.

Voor de crises was het de bedoeling om de haven geheel te moderniseren, als onderdeel van een compleet ontwikkelingsproject met winkels en appartementen. De crises heeft in Letland fors toegeslagen vinden de Letten, het herstel wordt langzaam zichtbaar, maar de planvorming zal vermoedelijk pas over een jaar of twee weer verder gaan.

De watersport heeft in Letland na de val nog geen start gemaakt. In heel Riga is niet één watersportwinkel te vinden zoals wij dat gewend zijn. De Letten zelf beschikken over weinig boten. De straten gevuld met de duurste auto’s, kennelijk is dat belangrijk voor de status en blijven er geen middelen meer over voor andere dingen, of werkt het leasesysteem dit in de hand en heeft men voor de pleziervaart nog geen financieringsmogelijkheden.

 

De jachthavenmeester, Stanislavs Marn, spreekt goed Engels en is erg behulpzaam. De haven voorziet in allerlei extra services zoals luchthaven transfer, toeristische informatie, reisboekingen en excursies.

De jachthaven heeft een ideale uitgangspositie voor een bezoek aan Riga, we nemen de ongemakken daarom op de koop toe, andere jachthavens met ligplaatsen voor passanten met voorzieningen liggen te ver weg van het centrum.

Laura gaat varen!

27 juli 2010

Natuurlijk heeft het onze belangstelling, de vaarplannen van Laura Dekker. Mijn Laura denkt er misschien wel anders over dan ik zelf…

Al vanaf de eerste interviews en artikelen over Laura is het mij duidelijk dat deze jonge dame veel weet van vaartuigbeheersing en allerlei nautische aspecten. Indrukwekkend wat mij betreft, niet alleen opgedaan tijdens de wereldreis van de ouders, maar ook doorleefd en begrepen, ze kan het zelf toepassen. Dit is een bijzondere dame met unieke eigenschappen die ze kan toepassen op deze reis.

Wat een gedoe met de instellingen. Verschillende bureau’s jeugdzorg, meningsverschil met de Raad voor de Kinderbescherming. Wat mij betreft kunnen deze instellingen het er niet mee eens zijn. Dat is hun taak, dat ik het daar weer niet mee eens ben is wat anders. Ik kan me vinden in het interview met Roy Heiner van het jeugdjournaal (‘wat vinden andere zeilers van Laura’s plan?’).

De belangrijkste vraag is natuurlijk niet of ze kan varen. Maar vooral of ze het aankan om zichzelf en haar schip onderweg goed te verzorgen, of ze in staat is om de juiste beslissingen te nemen. Je kunt je eindeloos voorbereiden, maar wat doe je als het anders loopt, als dat wat je bedacht hebt niet meer werkt, je geen weerberichten kunt ontvangen, je wel in een omgeving zit met wisselende weersomstandigheden (dat is op grote delen van de wereld niet het geval, daar is het weer dagenlang min of meer gelijk en voorspelbaar). Wat doe je dan, welke beslissingen neem je?

We zijn nu zelf een paar weken onderweg. Ik ben een keer kostmisselijk geweest van zeeziekte. Het was windstil. De zee was zo vlak als een spiegel, ik voelde me slecht, depressief, lusteloos, het kon me niet meer zoveel schelen allemaal, langzamerhand is tot me doorgedrongen dat ik zeeziek was. Wij zijn samen en dragen op zo’n moment taken aan elkaar over. Dat kan alleen niet en maakt het varen wel veel zwaarder.

Als wij een lange tocht gemaakt hebben, houdt het schommelen in ons evenwichtsorgaan soms nog dagen aan, terwijl we dan al lang veilig en zeker aan de wal liggen. Heel vermoeiend. Fysiek en geestelijk schommelen. Wij zijn gewoon op vakantie en maken relatief korte tochtjes, nooit meer dan 24 uur op zee, maar soms zijn we helemaal op, om onverklaarbare redenen tijdens mooi weer is het op de 3e vaardag ineens helemaal klaar…

Soms is het mooi weer, maar draait de wind bij het ronden van een kaap en neemt in kracht toe. Soms is het er vlak voor ondiep, met zandbanken verder van de kust en een diep stuk er tussen. Een samenloop van dit soort omstandigheden kan zorgen voor metershoge golven. Wat doe je dan alleen? Gelukkig kun je elkaar dan niet bangpraten, er is immers niemand. Dat vind ik een bevrijdend gevoel, daarmee valt een last van je schouders en kun je het makkelijker aan. Er zijn grenzen, wat als de ratio niet meer wint en je toch angstig wordt?

Lezen doen we veel onderweg. Maar alleen als de zee vlak is, er weinig overige scheepvaart is en de inwendige mens is verzorgd. In de praktijk doen we dat als de ander wachtloopt. Chantal doet veel en kan alles, maar in de praktijk blijf ik toch wel de schipper, ik heb dan ook nog geen boek uitgelezen, ondanks het prachtige weer, dus die studie van Laura onderweg, vergeet het maar.

Is dat erg? Nee. Deze ervaring brengt Laura als mens veel verder dan vele jaren scholing en vorming door volwassenen, ze zal niet alleen zelf een ontwikkeling doormaken, maar na de reis ook iets anders voor haar omgeving kunnen betekenen.

Twee jaar is lang. Ze zal om weersystemen met slecht weer heen varen. Ze zal echte problemen weten te vermijden. Pappa volgt in een eigen schip op 2 dagen afstand, daarover lezen we momenteel niets meer, dat was het plan, zal wel niet veranderd zijn. Hij helpt dus mee met het nemen van alle moeilijke beslissingen. Een heel deskundige en gemotiveerde ondersteuning. Ze zal dus wel zonder kleerscheuren terugkomen in een Hollandse haven.

Stel nu eens dat het niet goed afloopt. Moeten we iemand met deze basisvaardigheden en ondersteuning dan deze unieke kans op ontwikkeling misgunnen? Ik vind van niet. Iedereen heeft een jaar lang op haar ingepraat. Ook professionele instanties, 14 is jong, ze was al jongvolwassen maar heeft zich nu nog verder ontwikkeld, ze mag zelf beslissen of ze dit met haar leven wil doen wat mij betreft.

Ik wens haar erg veel succes, vreugde op momenten en sterkte als het lastig wordt, we zullen Laura volgen op haar blog.

De mensen van Saaremaa en Ruhnu!?!

27 juli 2010

Bij het bezoeken van de Opera in Saarema valt het ons op, de enorme toeschietelijkheid van de inwoners van Saarema. Tijdens de pauzes worden we gastvrij en vriendelijk aangesproken door mensen, die willen weten welke taal we spreken, wat we van Saaremaa en Estland vinden en of we speciaal voor de Operadagen gekomen zijn. We zijn niet aangesproken door intellectuelen die de buitenlandse talen (Engels, Duits) goed beheersen, maar door gewone inwoners die hun angsten overwinnen om hun nieuwsgierigheid te beantwoorden.

Locatie Operadagen

Ook de havenmeester is heel vriendelijk, dienstverlenend, geeft adviezen, regelt een auto, drijft de spot met van alles en vertelt persoonlijke dingen. Zo maar! In de VVV gids van het eiland hebben we het al gelezen, maar het is toch anders om het ook zo te ervaren, dit zegt men over zichzelf:
“They are said to be wise-cracking chatterboxes you’ll never get a straight word out of”.

Opvallend is hoe hier gedacht wordt over de zomer en de winter. Wij geven aan wel wat moe te zijn, soms, van de vele dagen op zee, de Esten roepen dan dat vermoeidheid iets is om pas in de winter aan toe te geven, dan mag je slapen, in de zomer moet je leven zo lang het licht is!

Van Saarema gaan we op weg naar Riga (Letland), we maken halverwege in de Bocht van Riga een tussenstop op het eiland Ruhnu (Estland net als Saaremaa). Ruhnu is een klein eiland, ongeveer 7 km lang en 5 km breed, er leven 63 permanente bewoners, die een deel van het jaar (de winter) geheel afgesloten zijn van de buitenwereld. Op het eiland Ruhnu vaart geen gewone regelmatige veerdienst, maar ze hebben wel een mooie jachthaven.

Net als op veel plaatsen langs de kust in het voormalige Oostblok, Polen, maar ook in de Baltische Staten, zijn veel haven voorzieningen aangelegd met financiële steun van de EU. Hier en daar is dat al wat langer geleden, dan zien we ook hoe daar mee om wordt gegaan. De giften worden in dankbaarheid aanvaardt en geëxploiteerd, maar niet onderhouden (Łeba). Dus de economische levensduur is niet zo groot, ondanks het verval gaat de operatie door, maar zonder onderhoud of vernieuwing. We hebben al veel sanitaire voorzieningen gezien die niet meer voldoen aan de eisen van vandaag, ook in grote steden zoals Gdansk. Op Ruhnu is alles 3 jaar geleden aangelegd. Dus helemaal perfect in orde, de haven heeft (zoals overal in het Oostblok) gratis WIFI Internet en deze keer ook een Sauna.

We maken een tocht over het eiland op onze fietsen, dan blijkt het bijzondere karakter al snel aan de verkeersborden en dergelijke, verder valt op dat iedereen in het bezit is van een 4 x 4 (gewone auto’s vrijwel niet gezien), in verschillende staten van verval, van nieuw tot bij elkaar gehouden met ijzerdraad.

Op het eiland is alles wel aanwezig, maar voor veel gewone dingen moet even wat ‘geregeld’ worden. Veel mensen hebben dubbelfuncties om alle ambtelijke en dienstverlenende taken te kunnen verdelen onder zo weinig mensen.

De havenmeester kan wel Diesel regelen, we willen 20 L, dat kan tegen de prijs van 2009, want toen ingekocht zegt de havenmeester. We krijgen het over een uur, hij zet het op de steiger. Ik voel al aan dat dit nog niet zomaar zo zal gaan, want afrekenen, dat doen we wel bij aflevering zegt ie, we houden er wat vrijheid in…. Iedere keer als we hem zien roept hij, ‘Diesel Yes, will be there soon!’; als hij zijn kantoor sluit, als hij een biertje drinkt in de zon, als hij met vrienden (relaties van de president van Estland!) aan de BBQ is, als hij uit de Sauna komt, als hij gezwommen heeft in de jachthaven (will do tomorrow 6 clock, now free). We roepen dat we niet weggaan voor 8.00 en om 9.00 komt ie het vaatje brengen (office allways open at 8.00, Diesel will be there then)….

Bij het inchecken vragen we of er winkels of een cafe zijn op het eiland. Het restaurant aan de haven gaat zo open, zegt hij, en ja hoor, om 19.00 komt er leven in de brouwerij en gaan veel mensen uit de haven wat eten of drinken in het cafe. Wij drinken na onze avond fietstocht nog een biertje en informeren dan naar de openingstijden, voor de terugweg, vragen of ze de dagen van de week op het bord met openingstijden bij de deur willen vertalen. Er wordt iemand bij geroepen. Ze willen wel vertalen, maar dat heeft geen nut. Ze gaan namelijk alleen open als ze zin hebben en van de havenmeester hebben gehoord dat er voldoende ‘yachties’ zijn om open te gaan…

Eigenzinnig volkje, hier op het eiland. Prachtige authentieke gebouwen, mooie sfeer, alsof je in de vorige eeuw bent, een prachtige natuur met veel diversiteit; moeras, bos, duinen, strand en een waddenachtige kuststrook. Het bijzondere karakter van deze afgesloten gemeenschap en de mooie natuur maken het de moeite waard om het eiland te bezoeken!

Tropische toestanden op de Oostzee

18 juli 2010

 Al sinds ons vertrek uit Nederland hebben wij prachtig weer. Stralend blauwe hemel, weinig wind uit Oostelijke richtingen en een temperatuur ver boven de waarden die wij gewend zijn.

Op zee is het overdag vaak tussen de 23° en 27°. In de steden vaak tussen de 29° en 32°. Vandaag slaat werkelijk alles. Het is op zee 35°, windstil, strakblauwe lucht en heel drukkend qua luchtvochtigheid.

Het is zo warm dat in de zon zitten langer dan een half uur eigenlijk geen optie is, in de kajuit is het nog warmer, zo ongeveer 38°, geen feest. Het zweet loopt met straaltjes langs lichaam en gezicht, we gebruiken handdoeken om ons af te drogen.

Te warm om te lezen, te warm om te slapen, TE WARM!

Onderweg worden we bezocht door een heel leger aan insecten. Grote, kleine, mooie en lelijke, stekers en zoemers.

Zou er dan toch onweer in de lucht zitten? De voorspelling zegt wel toenemende wind in de nacht en regen, met mogelijkheid op onweersbui, maar niet met erg veel nadruk. We gaan vanwege het dreigende onweer naar Liepaja en niet naar Pavilosta.

We varen vandaag van Kleipeda (Litouwen) naar Liepaja (Letland), een tocht van 50 nm, we vertrekken om 13.30 en denken om 23.30 aan te komen. De zon gaat hier rond 22.00 onder, maar het wordt eigenlijk pas donker om 00.30, dat duurt dan tot 2.30, daarna wordt het al weer licht, dus ook in de nacht op zee is het zicht meestal goed hier op de Oostzee.

Ze denken dat we Russen zijn!

15 juli 2010

In Nederland en omringende landen zijn geen vlaggetjes te koop van Rusland en de Baltische Staten, die hebben we gekocht in Polen, in Świnoujście. Nu moet je niet denken dat je op zoek moet gaan naar een rode vlag met een hamer en sikkel. De vlag van de Russische Federatie is gewoon met blauw, wit en rood.

 

Bij het aanvaren van de haven van Kleipeda hebben we ons keurig in het Engels gemeld bij de Port Control op VHF 10, maar geen reactie ontvangen. Het gekwetter in het Litouws ging wel gewoon door, dus vermoedelijk wel gehoord, maar vanwege niet beheersen Engels niet begrepen en of in ieder geval geen respons. In Polen willen met name de kleine havens dat je altijd oproept op kanaal 10, 12 of 14. Vaak heeft men een voorkeur voor Duits. Men wil dan weten waar je vandaan komt (last port of call), hoeveel personen aan boord zijn, wat de thuishaven is en de scheepsnaam (Dokkumer Nieuwe Zijlen, Calenture; dat zal ze leren….., wordt al snel Holland) en de naam van de schipper (Master).

Het kan zijn dat men juist in grotere havens niet opgeroepen wil worden door pleziervaart, terwijl we in kleinere havens er wel eens op aangesproken zijn als we het niet deden.

Volgende de boeken zijn er in Kleipeda 2 jachthavens. Old Castle Harbour en de Klaipeda Yacht Club Smilyne. Er wordt gesproken over tijdelijke beperkte aantallen plaatsen in de douane haven.

De jachthaven van de club is helemaal leeg en ziet er erg vervallen uit. De Old Castle Harbour achter de brug is helemaal vol. Alle toeristen liggen voor de brug aan prachtige nieuwe kades. Er is hier veel vertier en bekijks dus wat lawaai, maar wel goed. Ook in de tijdelijk voor jachten toegankelijke douanehaven liggen jachten, ook toeristen.

Kort na aankomst verschijnt er een Rib van de Litouwse Kustwacht naast onze boot bij de kade (en we hebben nog zo vriendelijk gezwaaid tijdens het langsvaren, ze stonden met 3 man achter verrekijkers te staren). Op barse toon worden we in het Russisch toegesproken. We antwoorden met wat hulpeloze armbewegingen. Pas nadat we heel beleefd vragen of ze iets van Engels of Duits wensen te spreken wordt vanuit het Russisch overgegaan in het Engels. Wat blijkt nu? Doordat er weinig wind is hangt onze rood -wit – blauw slap en lijkt die erg op de wit – blauw – rood van de Russen. We worden door passanten dan ook regelmatig in het Russisch aangesproken. Helaas is mijn cursus gesmoord in goede bedoelingen en tijdgebrek dus lukt het Russisch spreken niet. De heren zijn heel vriendelijk. Uiteindelijk blijkt dat we bij het invaren van de haven de kustwacht hadden moeten informeren over onze komst op VHF kanaal 73, maar dat staat nergens…

Onze eerste ervaringen met Litouwen, Kleipeda zijn overwegend positief. De ontvangst bij de haven (los van kustwacht) is wat knullig, geen informatie, er wordt weinig Engels gesproken en het havenkantoor is moeilijk te vinden. Gewoon afmeren aan de kade rechts voor de brug, of aan ander schip.

 

We vinden de stad qua atmosfeer rustiger dan de kuststeden in Polen. De mensen gaan opvallend goed gekleed, hier en daar wat chique zelfs, heel anders dan Playa Del Polen. De oude stad heeft mooie solitaire gebouwen, wel ingetogener dan bijvoorbeeld Gdansk. We zijn inmiddels een tijdszone overgestoken en het is hier dus een uur later. Polen willen je in de rij wel eens ongeduldig aanduwen, overlopen, hier niet. We vinden het hier fijn!

We hebben internet nodig, want we doen iets met een blog…. In Polen is het overal gratis, hier moeten we inloggen met SMS dienst (werkt niet voor buitenlanders) of met betaling creditcard (beveiligingscertificaat site verlopen, dus windows weigert). Enige andere optie is ergens een ticket kopen. Dat blijkt voor 5 Lat (1.5 eu per 24 uur) een username / password te zijn bij het postkantoor. Daar aangekomen en gevraagd, spreekt men geen Engels, niemand desgevraagd. Men weet niet wat ik bedoel met Zebra en Wifi. Ik zie een kaartje en wijs er op, oh wilt u dat, dat wordt moeilijk. Veel gemopper en getrek aan een soort pinapparaat. Lukt niet is mededeling. Omdat we blijven staan en niet weggaan, omdat we ons niet goed geholpen voelen, komt er toch iemand van een andere balie die zowaar Engels spreekt, dus toch, luisterde al die tijd gewoon mee. “Vandaag hebben alle postkantoren problemen met verbindingen. Komt u vlak voor sluitingstijd maar even terug, of morgenochtend ofzo.”

Russische toestanden op het postkantoor. In een VVV folder omschrijft men Kleipeda als een stad die ‘has been able to transform itself from being a grey and undistinguished industrial port, into one of the most attractive cities in the country’, wij onderschrijven dat van harte, er is veel gerestaureerd en het ziet er hier leuk uit. De mensen van het postkantoor willen niet mee in de vaart der volkeren en blijven lekker de communist uithangen, maar dan het volgende.

Bij het verlaten van het pand worden we aangesproken door een andere bezoeker, in keurig Engels of hij ons misschien ergens mee kan helpen? Nou hij zou natuurlijk in ruil voor de 5 Lat een SMS kunnen sturen… Geen probleem, die 5 Lat wil ie niet hebben, hij doet graag zaken met Nederland in het transport en zie hier dit bericht….

Nacht op zee onder de Russische kust

15 juli 2010

Zelf heb ik wel eens vaker een nacht op zee gevaren, maar dan meestal met een wat grotere bemanning, zodat je om de beurt met 2 man de wacht kunt lopen. Nu we samen zijn moeten we het ook samen doen en in de praktijk dus om de beurt alleen.

Chantal ziet s’ nachts lang niet alles, bovendien kan ze alles nog niet volledig duiden (vuurtorens, navigatie verlichting andere schepen, lichtboeien, lichtlijnen, AIS informatie, laptopnavigatie). Overdag doet zij meestal de besturing van het schip en doe ik de navigatie, het werk op dek en de zeilen, nu we in de nacht varen moet ze dat of zelf doen terwijl ze er nog niet zo heel erg ervaren in is of mij toch wakker maken. Ik vind het niet erg om weinig te slapen, kan ook wel een nacht zonder slaap, met hier en daar overdag, ’s avonds of in de nacht een uurtje of twee slaap red ik het wel.

Beiden hebben we ons dus niet verheugd op de noodzaak om soms toch een nacht door te varen. De afstand van Hel (Polen) naar de eerste haven die we kunnen en mógen aanlopen (we gaan Rusland / Kaliningrad immers niet aandoen), Kleipeda (Litouwen) is 120 nm, iets meer dan 200 km. Dat is ongeveer 22 uur varen.

De weersvoorspelling is relatief gunstig. Een klein gedeelte bezeild, geen buien of onweer, geen harde wind, wel mogelijk windstilte of weinig wind tegen en dus veel motoren. Daaraan zijn we inmiddels gewend dus we gaan!

We zijn om 11.30 uit Kaliningrad vertrokken en om 9.30 in Kleipeda aangekomen. Een groter deel van de tocht dan verwacht was goed te bezeilen, zodat we de windvaan weer konden gebruiken. Een stuk motorsailen en een stuk zonder wind gewoon op de motor.

Spannend, om onder Rusland door te varen. De landsgrenzen van Rusland lopen tot ver op zee door. De Russen staan er om bekend dat ze de reguliere 12 nm (20 km) territoriale wateren niet voldoende vinden, dus houden we zoals aanbevolen in onze bijbel (Vaarwijzer Oostzee René Vleut) minimaal 15 nautic mijl aan (1nm = 1.852 km), in onze praktijk 16.5 nm. Nu even wat exacte informatie voor mensen die dit ook gaan doen.

We zijn de grens van Rusland zo laat mogelijk overgestoken, pas boven de op de kaart gemarkeerde 116º lijn in de aanloop naar Baltysk. We hebben de aan de kust parallel lopende lijnen 180º en 197º niet gekruisd. Na het passeren van Kaap Taran hebben we koers gezet naar Litouwen (daar ruim buiten gebied EYD-18 gebleven omdat daar op dit moment oefeningen mogelijk zijn).

We blijven buiten de gebieden No 159, No 111, No 352, No 163 en No 161 (entry prohibited, precautionary area, firing danger area, former mine danger area e.t.c.). Maar we blijven niet buiten al die gebieden. Dat kan niet, het hele zeegrondgebied van Rusland heeft bijzondere bestemmingen en bepalingen en omvaren zou te lang duren. Op de website over de DWD Navtex berichten (hebben geen Navtex aan boord, achteraf toch gemoeten…) hebben we uitgezocht dat er geen schietoefeningen zijn in de gebieden die wij doorkruisen (No 130, No 65/65a, No 117/117a). Voor ons vertrek hebben we van het Russische ministerie van zeevaart begrepen dat Navtex de enige informatiebron is voor dit soort informatie in Russische wateren.

We hebben geen contact opgenomen met de Russische kustwacht, daar zijn geen instructies voor als de territoriale wateren niet bevaren worden, wij hebben er voor gekozen om in stilte te passeren. We hebben niet opgeroepen, zijn niet opgeroepen, hebben niet gehoord dat anderen dat wel deden of werden opgeroepen door de autoriteiten. We zijn niet aangesproken door de Russische marine, pas vanaf het passeren van Kaap Taran zijn we aan de horizon gevolgd door een groter schip, vermoedelijk een patrouillevaartuig. Bij het passeren van de grens met Litouwen bleef het schip daar achter.

Al met al is de passage van dit gebied nautisch het spannendste onderdeel van de trip. Ook qua weer kan het hier spoken, net als in de Duitse bocht. Op de rest van onze tocht verwachten we geen vergelijkbaar ingewikkelde onderdelen qua varen.

 

Bij onze aankomst in Kleipeda, een serieuze haven, komt een groot Containerschip naar buiten, we zien hoe de loods opgehaald wordt. Direct na ons vaart een groot cruiseschip naar binnen, zie ook volgende blog.

 

Op het havenhoofd passeren we een grote kolonie Aalschovers, die hadden we sinds het Lauwersmeer nauwelijks nog gezien, bij gebrek aan tropische dieren wat plaatjes van de Alken.

 

(disclaimer, deze informatie is niet bedoeld voor navigatie doelen, we aanvaarden geen enkele aansprakelijkheid)

Windvaan eindelijk gebruikt!

14 juli 2010

We hebben voor de reis een gebruikte windvaan aangeschaft, Navik van Plastimo, niet meer in productie, wel geliefd bij een grote groep zeilers, vooral bij wat kleinere schepen, zo tot 32 voet. We kunnen hiermee de wind de boot laten sturen, en zelf even wat anders doen.

Je zet de zeilen, stelt de windvaan in op een bepaalde koers t.o.v. de wind, verbindt twee lijnen aan de helmstok en klaar. Geen electriciteit nodig, geen gezoem, zeilen en sturen op de wind. Mooi gevoel van eeuwig door kunnen, vrijheid.  Wij hebben tot nu toe erg veel wind tegen gehad en heel veel windstilte of vrijwel geen wind en dan werkt de windvaan niet.

Gisteren wind, dus we hebben de windvaan eindelijk kunnen gebruiken. Leuk, wind, dachten we, de lol heeft een uur geduurd. Toen passeerde een koufront met windstoten en regen, werd het toch ook nog even spannend met 2 riffen in het grootzeil en de genua weggehaald. Lastig bij het oversteken van de verkeersscheidingsstelsels, omdat daar alleen een loodrechte koers gevaren mag worden. Al is het wel onze indruk dat men zich daar in Polen niet altijd even strikt aan houdt, we zien bovendien geen bewakingsschepen zoals bij ons.

Filmpje is vooral qua geluid wat behelpen, de wind blaast langs de microfoon, moeten we nog eens zien op te lossen met losse mic ofzo…

Oh ja, op de heenreis ligt de Arneborg van Wagenborgen uit Delfzijl voor anker in de Danziger Bucht, nu ligt het schip te laden in Gdansk.

Vanuit Wladyslowowo naar Gdansk

13 juli 2010

Vanuit Leba vertrekken we naar Gdansk. Omdat de afstand wat groot is voor één dagtocht, 82 nm, doen we onderweg ook de haven van Wladyslowowo aan. Een redelijk grote vissershaven aan het begin van het schiereiland Hel, beperkte aanlegvoorzieningen voor een gering aantal jachten.

We komen s’ nachts aan. De kermis is nog in volle gang en het strand dreunt van de housemuziek uit de plaatselijke stranddiscotheek.

Vanuit Wladyslowowo vertrekken we naar Gdansk. In de ‘danziger bucht’ zijn een aantal verkeersscheidingsstelsels, een route naar de oude stad Gdansk, een route naar Gdynia en een route naar de nieuwe haven van Gdansk. In de bocht liggen een aantal ankergebieden. Daar liggen grote schepen voor anker, daardoor lijkt het druk, maar dat valt mee. In de periode waarin wij passeren (4 uur) passeren 3 grote zeeschepen.

 

Het binnenlopen van Gdansk is indrukwekkend, vanaf de zee naar de jachthaven is het ongeveer 5 nm, langs indrukwekkende haven installaties.

 

De jachthaven van Gdansk is midden in het centrum van de stad, schuin tegenover de Krantor (toren met de eerste kraan, door gevangen aangedreven wiel kon tot 2 ton tillen), een deel van het omliggende gebied is nog niet ontwikkeld.

De haven zelf heeft voorzieningen in containers, de dienstverlening is redelijk, er loopt veel personeel rond dat onduidelijke dingen doet, soms lang wachten, de haven is niet groot. Wij hebben ervoor gezorgd dat we voor 16.00 zouden aankomen, dan ben je zeker van een plek.

Om te kunnen douchen moet iemand de deur voor je open doen, erg omslachtig. De haven claimt 24/7 te zijn, maar de nachtwakers denken daar anders over (onwillig, kunnen spontaan sleutels douches niet vinden), douchen kun je daarom het beste doen tijdens openingstijden van het kantoor, van 8.00 tot 8.00. Ze vinden het zelf allemaal geweldig. Wij vinden Gdansk mooi, maar de haven behelpen.

Van Darlowo naar Łeba

10 juli 2010

Vlak na de ingang van de haven van Darlowo ligt een brug, voorzien van een futuristisch brugwachtershuis. De brug schuift naar 2 kanten van het water de wal op. Direkt achter de brug is de haven. De voorzieningen zijn beperkt, de ligplaatsen zijn aan een kade met tractorbanden. Met een hek gescheiden van een meisjesinternaat, aan het begin en het einde is de kade open. We hebben hier onrustig gelegen, omdat het vaarverkeer de hele nacht doorgaat. Sportvissers, echte vissers en andere schepen, komen laat aan of gaan vroeg weg en doen dat soms niet op geringe snelheid, met de nodige golfslag tot gevolg.

De volgende morgen verkopen de vissers hun vis gewoon aan de kade aan passanten. Zalm tot armlengte wordt ter plaatse gefileerd en verkocht. In Darlowo net als overal langs de kust veel kraampjes waar van s’ ochtends vroeg tot s’ avonds laat gerookte vis verkocht wordt. Haring, makreel, paling, zalm, snoekbaars, flunder (?), butterfisch (?), allemaal erg lekker.

Wij vertrekken naar Łeba, eerst lijkt er wind te staan, dan wordt het toch weer een lange tocht op de motor. Het beetje wind dat er staat komt uit het Oosten en is dus tegen.

Łeba staat bekend om zijn lange zandstranden, het prachtige strandweer en het vele badplaats vertier. Er is hier veel scheepvaart en de havenmond is smal, daarom is het raadzaam om te melden op VHF 12 bij aankomst.

Bestemming Polen, Świnoujście

7 juli 2010

Vanuit Sassnitz vertrekken we naar onze eerste poolse bestemming, Świnoujście, de schipper is inmiddels aardig bijgekleurd.

Onderweg passeren we de beroemde Cap Arkona, de laatste kaap aan de Duitse kust voor Polen.

Na een voorspoedige reis met Bf 5 in de rug, alles uitgeboomd, arriveren we in de loop van de middag (keurig op tijd voor Nederland – Uruguay) bij de havenmond van Świnoujście.

De havenmond wordt aan een kant gemarkeerd door rode vuurtoren en aan de andere kant door een lichtbaken vermomd als Windmolen. Als je van ver komt moet je het licht van de windmolen en de hogere lichtopstand in één verticale lijn brengen om de haven veilig te naderen. Een systeem met walmarkeringen wordt in dit vaargebied en in scandinavië veelgebruikt.

Als alterantief voor deze route over zee wordt ons door andere zeilers de landschappelijk aantrekkelijke route achter het eiland Usedom aangeraden. Je gaat dan bij Peenemünde een soort kanaal binnen en komt dan via het ‘Kleines Haff’ in Polen.