Vanuit de haven Andrejosta kan je een leuke rondvaart maken door Riga. Je kan dat doen met ‘Riga by Canal’ je gaat dan met een houten boot door het kanaal door de stad. In de stad zijn 9 verschillende opstappunten, een er van is onze haven Andrejosta.
Dat kunnen we natuurlijk doen, maar wij gaan op eigen gelegendheid. Met ons vieren in de rubberboot. Past precies! Waardoor we ook nu weer een bezienswaardigheid zijn…
We varen door het park, hier zijn genoeg mogelijkheden om aan te leggen en even de wal op te gaan.
Naast fietsen en met de tram dus een prima manier om de binnenstad met de mooie parken en prachtige architectuur te bekijken.
Onderweg komen we de houten schepen van Riga by Canal nog tegen, we zwaaien naar de kapitein maar deze kijkt nors. Tja, we zijn op dit moment natuurlijk wel even de concurrent…
Bij het bezoeken van de Opera in Saarema valt het ons op, de enorme toeschietelijkheid van de inwoners van Saarema. Tijdens de pauzes worden we gastvrij en vriendelijk aangesproken door mensen, die willen weten welke taal we spreken, wat we van Saaremaa en Estland vinden en of we speciaal voor de Operadagen gekomen zijn. We zijn niet aangesproken door intellectuelen die de buitenlandse talen (Engels, Duits) goed beheersen, maar door gewone inwoners die hun angsten overwinnen om hun nieuwsgierigheid te beantwoorden.
Ook de havenmeester is heel vriendelijk, dienstverlenend, geeft adviezen, regelt een auto, drijft de spot met van alles en vertelt persoonlijke dingen. Zo maar! In de VVV gids van het eiland hebben we het al gelezen, maar het is toch anders om het ook zo te ervaren, dit zegt men over zichzelf:
“They are said to be wise-cracking chatterboxes you’ll never get a straight word out of”.
Opvallend is hoe hier gedacht wordt over de zomer en de winter. Wij geven aan wel wat moe te zijn, soms, van de vele dagen op zee, de Esten roepen dan dat vermoeidheid iets is om pas in de winter aan toe te geven, dan mag je slapen, in de zomer moet je leven zo lang het licht is!
Van Saarema gaan we op weg naar Riga (Letland), we maken halverwege in de Bocht van Riga een tussenstop op het eiland Ruhnu (Estland net als Saaremaa). Ruhnu is een klein eiland, ongeveer 7 km lang en 5 km breed, er leven 63 permanente bewoners, die een deel van het jaar (de winter) geheel afgesloten zijn van de buitenwereld. Op het eiland Ruhnu vaart geen gewone regelmatige veerdienst, maar ze hebben wel een mooie jachthaven.
Net als op veel plaatsen langs de kust in het voormalige Oostblok, Polen, maar ook in de Baltische Staten, zijn veel haven voorzieningen aangelegd met financiële steun van de EU. Hier en daar is dat al wat langer geleden, dan zien we ook hoe daar mee om wordt gegaan. De giften worden in dankbaarheid aanvaardt en geëxploiteerd, maar niet onderhouden (Łeba). Dus de economische levensduur is niet zo groot, ondanks het verval gaat de operatie door, maar zonder onderhoud of vernieuwing. We hebben al veel sanitaire voorzieningen gezien die niet meer voldoen aan de eisen van vandaag, ook in grote steden zoals Gdansk. Op Ruhnu is alles 3 jaar geleden aangelegd. Dus helemaal perfect in orde, de haven heeft (zoals overal in het Oostblok) gratis WIFI Internet en deze keer ook een Sauna.
We maken een tocht over het eiland op onze fietsen, dan blijkt het bijzondere karakter al snel aan de verkeersborden en dergelijke, verder valt op dat iedereen in het bezit is van een 4 x 4 (gewone auto’s vrijwel niet gezien), in verschillende staten van verval, van nieuw tot bij elkaar gehouden met ijzerdraad.
Op het eiland is alles wel aanwezig, maar voor veel gewone dingen moet even wat ‘geregeld’ worden. Veel mensen hebben dubbelfuncties om alle ambtelijke en dienstverlenende taken te kunnen verdelen onder zo weinig mensen.
De havenmeester kan wel Diesel regelen, we willen 20 L, dat kan tegen de prijs van 2009, want toen ingekocht zegt de havenmeester. We krijgen het over een uur, hij zet het op de steiger. Ik voel al aan dat dit nog niet zomaar zo zal gaan, want afrekenen, dat doen we wel bij aflevering zegt ie, we houden er wat vrijheid in…. Iedere keer als we hem zien roept hij, ‘Diesel Yes, will be there soon!’; als hij zijn kantoor sluit, als hij een biertje drinkt in de zon, als hij met vrienden (relaties van de president van Estland!) aan de BBQ is, als hij uit de Sauna komt, als hij gezwommen heeft in de jachthaven (will do tomorrow 6 clock, now free). We roepen dat we niet weggaan voor 8.00 en om 9.00 komt ie het vaatje brengen (office allways open at 8.00, Diesel will be there then)….
Bij het inchecken vragen we of er winkels of een cafe zijn op het eiland. Het restaurant aan de haven gaat zo open, zegt hij, en ja hoor, om 19.00 komt er leven in de brouwerij en gaan veel mensen uit de haven wat eten of drinken in het cafe. Wij drinken na onze avond fietstocht nog een biertje en informeren dan naar de openingstijden, voor de terugweg, vragen of ze de dagen van de week op het bord met openingstijden bij de deur willen vertalen. Er wordt iemand bij geroepen. Ze willen wel vertalen, maar dat heeft geen nut. Ze gaan namelijk alleen open als ze zin hebben en van de havenmeester hebben gehoord dat er voldoende ‘yachties’ zijn om open te gaan…
Eigenzinnig volkje, hier op het eiland. Prachtige authentieke gebouwen, mooie sfeer, alsof je in de vorige eeuw bent, een prachtige natuur met veel diversiteit; moeras, bos, duinen, strand en een waddenachtige kuststrook. Het bijzondere karakter van deze afgesloten gemeenschap en de mooie natuur maken het de moeite waard om het eiland te bezoeken!
Gisteren zijn we vanuit Ventspils vertrokken naar het eiland Saarema (Estland). Dit eiland is het grootste eiland voor de kust van Estland (ze hebben er 1500) en tot voor 20 jaar was het hier een gesloten gebied want een Russische raketbasis. De natuur is daarom heel mooi bewaard gebleven.
Vandaag is Saarema, met haar hoofdplaats Kuressaare een luxere vakantiebestemming voor inwoners uit Estland (en Finland).
Gisteravond aangekomen na een tocht van ongeveer 10 uur, 65 nm. De weersvoorspelling zegt wind uit SE hoek, kracht 6 tot 9 kn, met later in de middag vanuit het zuiden regen (paar dagen aanhoudend), daarmee ook iets meer wind. Het is NW wind, met 5 tot 7 kn, voldoende om te motorsailen, maar niet om de motor uit te zetten en de windvaanbesturing te gebruiken, stuurautomaat dus.
Na het passeren van de straat van Iberië (Street of Irbes) valt de windsterkte weg en draait naar N. Verderop denk ik vogels te zien, want ik zie allemaal witte dingetjes. In de verte zeilt een zeilboot, onder vol zeil, het gaat er wild aan toe…
Plotseling steekt de wind weer op, vanuit NE richting, met 15 tot 20 kn. Zeilen op, genua reven, daarna ook grootzeil reven, windvaanbesturing aan en zeilen! Witte dingetjes blijken schuimkoppen! Stralend blauwe hemel, geen wolk te zien, de voorspelde regen blijft uit. Na een voorspoedige tocht arriveren we in Kuressaare.
De aanloop van Kuressaare is even opletten. Wij hebben de kaartenset van NV Verlag “Polen, Litouwen, Letland tot en met Riga”, daar staan de havenaanlopen naar Estland niet op. Onderweg wilden we een kaart kopen van Estland, zou goedkoper zijn dan bij ons, maar in Letland doen ze bijna niet aan watersport. In Liepaja en Ventspils is geen watersportwinkel te vinden en verkoopt men ook geen nautische kaarten bij de boekhandel.
Kennelijk een bekend probleem want op de jachthavenbrochure staat de kaart afgedrukt, deze brochure kregen we in Venstpils.
Er liggen hier veel stenen, soms tot aan oppervlakte, dus je moet weten waar je vaart. Sommige tonnen zijn naar verhouding klein. Goed te vinden is de westkardinaal boven het eiland Abruka, vlak voor de aanloop naar Roomassaare. Vanaf hier zijn de oostkardinaal voor Kuressaare en de aanloopton naar de betonde uitgebaggerde vaargeul visueel te vinden. In het donker lastig, ondanks de rode lichtenlijn op 1,3º. Onderweg passeren we het kasteel met het strand dat er voor ligt.
Goed nautisch gebruik is om onderweg, bij het passeren van de grenzen van een land, aan de rechterkant in het want een gastenvlag te hangen, in de kleuren van het bezoekende land. Uit respect, maar ook om te laten zien dat je weet in welk land je vaart en je weet aan welke wetgeving je je te houden hebt. Tijdens deze trip deden we dit tot nu toe 8 keer.
Bij de aankomst in Saarema worden we hartelijk welkom geheten in het Engels door de havenmeester, hij vraagt met nadruk naar onze laatste haven en onze nationale vlag.
Vervolgens loopt hij naar de kade om daar voor zijn kantoor ook onze vlag te hijsen als teken van welkom!
Na het ontbijt op onze fietsjes, wat zijn we daar toch blij mee, de stad in. We voelen al snel een band met thuis. Overal waar we kijken komen we koeien tegen! In het kader van de Koeienparade, voor het eerst gehouden in 1998 te Zurich (Zwitsterland) is hier in 2002 een koeiententoonstelling gehouden. Prominente Letse kunstenaars is gevraagd iets met de koeien te doen.
Verder valt het ons op dat de stad veel mooie en goed onderhouden panden aan brede lanen met bomen bevat. In de vele parken staan talloze sculpturen.
De haven is in vergelijking met de stad wat sober. Alles is echter wel aanwezig. Het aanleggen gaat hier met hekboeien. Dit zijn wij nog niet helemaal gewend… het oppikken van de boei kost ons onze pikhaak.. Bij navraag bij de havenmeester waaraan we met handen en voeten duidelijk maken dat we op zoek zijn naar een watersportwinkel blijkt deze niet aanwezig te zijn.
De plaats voor de jachten is achterin de haven, vanuit hier heb je een mooi uitzicht op de visserschepen.
We hebben deze keer een haven die niet aan een drukke promenade ligt. Vandaag hoeven we een keertje niet uit te leggen dat we geen russen zijn en kunnen we de dag afsluiten met barbecuen op de kade.
Vandaag zijn we in Liepaja (Letland) en ja hoor we hebben onze zin gekregen, vandaag valt hier bijna 20 mm regen. De temperatuur is gedaald van 35° naar 21° en de regen daalt zo onophoudelijk neer dat we minder doen dan we van plan waren, tussen de buien door. Ondanks de regen wordt er toch gezwommen, als is het maar door een enkeling.
Ook de Letten laten het massaal afweten, het is natuurlijk zondag, maar vooral vanwege het weer is het hier uitgestorven.
We liggen weer midden in het centrum aan de ‘promenade’. Eigenlijk heel leuk, overal in Polen en de Baltische staten waar wij tot nu toe geweest zijn maakt men in het centrum van de stad plaats vrij om plezierjachten neer te kunnen leggen. Dat heeft ook nadelen, midden in een bruisend centrum is het minder rustig, zoals eerder gemeld. Een eindje verderop aan de promenade kan het s’ nachts druk zijn, maar het jachthavendeel is relatief rustig, behalve als bij NW wind het geluid naar de jachten waait. Er liggen hier maar heel weinig jachten, geen enkel Lets jacht en 4 toeristen. De voorzieningen zijn goed, 3 hele ruime badkamers inclusief WC, afgelopen tijd vaak voorzieningen in containers of met weinig privacy, dus verademing.
In Liepaja is een oude marinebasis, eigenlijk een stadsdeel op zich, al aangelegd in de tijd van de Tsaar en voortgezet door de Russen daarna, Pavliosta. Tot 1995 verboden terrein, ook voor de Letten. Hier is een oude gevangenis (zie URL’s) waar je kunt ervaren om gevangene te zijn in het oude Russische systeem, live enactment, compleet met geduw met geweerkolven en nachtelijke opsluiting. Daar heb ik wel zin in, maar dat komt er nu niet van, ben je in de buurt, tip zou ik zeggen, gewoon rondkijken als in een museum kan ook….
Liepaja heeft in Letland de naam een muziekstad te zijn, het eerste rockcafe staat er, het heeft een eigen symfonieorkest en in het kuurpark vinden vaak live evenementen plaats, er is een mooi auditorium. De evenementen vinden vooral plaats van wo t/m za.
Letland is duidelijk anders dan Litouwen. In Litouwen vinden wij de aandacht voor persoonlijke presentatie van met name dames opvallend. Hier lijkt het weer wat meer op Polen, Letland lijkt vooral meer Russischer te zijn. De mensen zijn wat minder slank. De taal in Litouwen heeft veel Joodse (klank) en Zuid-Europese (tempo) invloeden, in Letland is de taal veel meer Scandinavisch in klank, maar in schrift meer Midden Europees. De mensen zijn hier wat meer toegankelijk dan in bijvoorbeeld Polen.
In het straatbeeld van Letland (overigens ook in Litouwen) vinden wij het aantal banken opvallend. Natuurlijk is hier nog een eigen munt, dus rond buitenlandse reizen moet er nog veel gewisseld worden, maar wij kunnen ons niet voorstellen dat in deze electronische wereld hiervoor nog voldoende vraag is. Daar gaat vast nog iets gebeuren. Qua economie schijnt het in Letland veel minder goed te gaan dan in de andere Baltische staten. Zo op het eerste gezicht zien wij dat nog niet. In het straatbeeld zien we uiteraard wel het verleden terug.
De inwoners zijn trots op hun status als cultuurstad. Er loopt een route door de stad waarmee je langs alle interessante dingen geleid wordt, die wordt aan gegeven met muzieknoten in de tegels op de straat. Liepaja staat toeristisch niet zo hoog aangeschreven, wat ons betreft niet terecht. Het heeft wel iets van Świnoujście, maar in de basis vinden wij het veel mooier.
Het centrum staat vol met oude prachtige gebouwen met veel grandeur, gedeeltelijk erg vervallen. Het oude kuurpark met de omliggende villawijk vinden wij echt prachtig. Honderden prachtige villa’s in uiteenlopende architectuurstijlen, van hele traditionele rijke baltische cultuur tot Jugendstil, veel Duitse invloeden, uit de bloeiperiode tot de Eerste Wereldoorlog.
Maar wat is alles ontzettend vervallen en wat staat hier veel leeg! We nemen aan dat de Letten graag wonen in een modern huis met veel comfort. Toch zien we restauratiewerk, kennelijk is er wel al een bewuste keuze gemaakt om niet te slopen. Als men hier zou kunnen besluiten om wel te restaureren dan heeft deze stad wat ons betreft het potentieel om één van de mooiste Oostblok badplaatsen te worden die wij tot nu toe hebben gezien.
Hier moeten we over 10 jaar nog eens naar toe. Dankzij het weer is het hier nu wat stil, maar vanwege de vele live evenementen en de pracht van de nog niet kapot gerestaureerde oude glorie vinden wij het hier nu al prachtig.
Al sinds ons vertrek uit Nederland hebben wij prachtig weer. Stralend blauwe hemel, weinig wind uit Oostelijke richtingen en een temperatuur ver boven de waarden die wij gewend zijn.
Op zee is het overdag vaak tussen de 23° en 27°. In de steden vaak tussen de 29° en 32°. Vandaag slaat werkelijk alles. Het is op zee 35°, windstil, strakblauwe lucht en heel drukkend qua luchtvochtigheid.
Het is zo warm dat in de zon zitten langer dan een half uur eigenlijk geen optie is, in de kajuit is het nog warmer, zo ongeveer 38°, geen feest. Het zweet loopt met straaltjes langs lichaam en gezicht, we gebruiken handdoeken om ons af te drogen.
Te warm om te lezen, te warm om te slapen, TE WARM!
Onderweg worden we bezocht door een heel leger aan insecten. Grote, kleine, mooie en lelijke, stekers en zoemers.
Zou er dan toch onweer in de lucht zitten? De voorspelling zegt wel toenemende wind in de nacht en regen, met mogelijkheid op onweersbui, maar niet met erg veel nadruk. We gaan vanwege het dreigende onweer naar Liepaja en niet naar Pavilosta.
We varen vandaag van Kleipeda (Litouwen) naar Liepaja (Letland), een tocht van 50 nm, we vertrekken om 13.30 en denken om 23.30 aan te komen. De zon gaat hier rond 22.00 onder, maar het wordt eigenlijk pas donker om 00.30, dat duurt dan tot 2.30, daarna wordt het al weer licht, dus ook in de nacht op zee is het zicht meestal goed hier op de Oostzee.
We hebben inmiddels aardig wat badplaatsen en zeehavens gezien, het wordt dus tijd voor wat anders. Daarom hebben we een auto gehuurd om daarmee weg van de drukte het platteland en de natuur van Litouwen te gaan bekijken.
We besluiten om een tocht te gaan maken langs het ‘Kurische Haf’ naar de Nemunas Delta, het stroomlandschap van de grootste rivier van Litouwen en een prachtig nationaal park.
Vlak bij de haven in Kleipeda, langs de kade naar de overkant van de straat ligt het oude centrum van Kleipeda. Hier is dagelijks een grote markt met allerlei nijverheidsproducten, zoals houtsnijwerk, aardewerk en geweefde doeken. Op het centrale plein is vaak iets met volksmuziek. Wij vinden het heel traditioneel maar voor ons niet zo interessant. Litouwen is bekend om zijn handwerk, muziek en culturele aspecten. Er is op dit gebied hier veel te beleven, Kleipeda is een levendige en bruisende stad waar heel veel te doen en te zien is.
In dit oude deel van de stad vindt je ook een supermarkt, diverse banken en heel veel horecagelegenheden. Litouwen heeft in een keer een enorme inhaalslag gemaakt, een modernisering van de samenleving. Een gevolg is dat alle winkels geconcentreerd zijn in hele grote winkelcentra. Daardoor zijn de oude centra wat arm geworden aan winkels, wij vinden het persoonlijk erg jammer. Het winkelcentrum dat wij hebben bezocht, Akropolis, sloeg werkelijk alles dat wij eerder hebben gezien, nog nooit zoveel grote, mooie en moderne winkels bij elkaar gezien, dat dan weer wel.
Links in het oude centrum vindt je ook een aantal autoverhuurbedrijven, wij hebben een auto gehuurd bij Avis en zijn heel goed geholpen door Bartas, hij heeft veel meer voor ons gedaan dan het afhandelen van de autohuur (toeristische informatie, internet), heel prettig.
De wegen in Litouwen zijn over het algemeen vrij goed, maar zitten hier en daar ook vol met gaten. De wegen in de natuurgebieden zijn vaak half verhard, met steentjes, zoals dat ook wel gebruikelijk is in Zweden en Finland. Voorzichtig rijden dus, vooral bij het passeren van een tegenligger voldoende afstand houden om steenslag te voorkomen. De meeste mensen rijden beheerst, soms heel voorzichtig, maar er zitten ook types tussen die onverantwoord hard rijden.
Litouwen is een mix tussen de restanten uit het communistische tijdperk, nieuwe ontwikkelingen en traditionele elementen. We zien de bekende vervallen oude communistische hoogbouw waarin veel mensen wonen, maar ook veel bijna nieuwe vrijstaande landhuizen en traditionele boerderijen.
Het sterft hier van de ooievaars. In het deel van Litouwen dat wij gisteren hebben doorkruist, ongeveer 300 km hebben we er vele tientallen gezien. Ze voelen zicht niet bedreigd, komen soms heel dichtbij en laten zich goed bekijken.
De Nemunas Delta is een prachtig stroomgebied van een rivier met prachtige bossen (Kintai) en mooie verstilde plekejes.
Er komen in dit gebied enorm veel verschillende soorten vogels voor en het gebied is in het voorjaar en de herfst heel belangrijk in de vogeltrek. Op het uiterste punt in het “Kurische Haf’, de Ventés Ragas zit een belangrijk vogelstudiepunt.
Hier worden als sinds 1929 grote aantallen vogels van merktekens voorzien zodat het gedrag bestudeerd kunnen worden. Sinds de oprichting zijn 2 miljoen ringetjes aangebracht. Op de kaap is een museum. De vogels worden gevangen met enorme grote vang installaties, als ze in bedrijf zijn voorzien van netten. Interessant om te gaan kijken.
Onderweg passeren we het hele kleine plaatsje Minija, een heel klein dorpje aan de rivier. We zien dat aan de overkant een restaurant zit en hebben wel zin in wat dus zoeken de veerpont, kunnen we niet vinden, wel liggen er heel veel andere schepen en bootjes.
Als Chantal vraagt aan iemand hoe ze aan de overkant moet komen krijgt ze het advies om te zwemmen, want 25 km omlopen is ook zo wat….
Vervolgens krijgen we een roeiboot te leen aangeboden, voor 5 Lita mogen we de boot een uurtje lenen om aan de overkant wat te gaan eten.
In Nederland en omringende landen zijn geen vlaggetjes te koop van Rusland en de Baltische Staten, die hebben we gekocht in Polen, in Świnoujście. Nu moet je niet denken dat je op zoek moet gaan naar een rode vlag met een hamer en sikkel. De vlag van de Russische Federatie is gewoon met blauw, wit en rood.
Bij het aanvaren van de haven van Kleipeda hebben we ons keurig in het Engels gemeld bij de Port Control op VHF 10, maar geen reactie ontvangen. Het gekwetter in het Litouws ging wel gewoon door, dus vermoedelijk wel gehoord, maar vanwege niet beheersen Engels niet begrepen en of in ieder geval geen respons. In Polen willen met name de kleine havens dat je altijd oproept op kanaal 10, 12 of 14. Vaak heeft men een voorkeur voor Duits. Men wil dan weten waar je vandaan komt (last port of call), hoeveel personen aan boord zijn, wat de thuishaven is en de scheepsnaam (Dokkumer Nieuwe Zijlen, Calenture; dat zal ze leren….., wordt al snel Holland) en de naam van de schipper (Master).
Het kan zijn dat men juist in grotere havens niet opgeroepen wil worden door pleziervaart, terwijl we in kleinere havens er wel eens op aangesproken zijn als we het niet deden.
Volgende de boeken zijn er in Kleipeda 2 jachthavens. Old Castle Harbour en de Klaipeda Yacht Club Smilyne. Er wordt gesproken over tijdelijke beperkte aantallen plaatsen in de douane haven.
De jachthaven van de club is helemaal leeg en ziet er erg vervallen uit. De Old Castle Harbour achter de brug is helemaal vol. Alle toeristen liggen voor de brug aan prachtige nieuwe kades. Er is hier veel vertier en bekijks dus wat lawaai, maar wel goed. Ook in de tijdelijk voor jachten toegankelijke douanehaven liggen jachten, ook toeristen.
Kort na aankomst verschijnt er een Rib van de Litouwse Kustwacht naast onze boot bij de kade (en we hebben nog zo vriendelijk gezwaaid tijdens het langsvaren, ze stonden met 3 man achter verrekijkers te staren). Op barse toon worden we in het Russisch toegesproken. We antwoorden met wat hulpeloze armbewegingen. Pas nadat we heel beleefd vragen of ze iets van Engels of Duits wensen te spreken wordt vanuit het Russisch overgegaan in het Engels. Wat blijkt nu? Doordat er weinig wind is hangt onze rood -wit – blauw slap en lijkt die erg op de wit – blauw – rood van de Russen. We worden door passanten dan ook regelmatig in het Russisch aangesproken. Helaas is mijn cursus gesmoord in goede bedoelingen en tijdgebrek dus lukt het Russisch spreken niet. De heren zijn heel vriendelijk. Uiteindelijk blijkt dat we bij het invaren van de haven de kustwacht hadden moeten informeren over onze komst op VHF kanaal 73, maar dat staat nergens…
Onze eerste ervaringen met Litouwen, Kleipeda zijn overwegend positief. De ontvangst bij de haven (los van kustwacht) is wat knullig, geen informatie, er wordt weinig Engels gesproken en het havenkantoor is moeilijk te vinden. Gewoon afmeren aan de kade rechts voor de brug, of aan ander schip.
We vinden de stad qua atmosfeer rustiger dan de kuststeden in Polen. De mensen gaan opvallend goed gekleed, hier en daar wat chique zelfs, heel anders dan Playa Del Polen. De oude stad heeft mooie solitaire gebouwen, wel ingetogener dan bijvoorbeeld Gdansk. We zijn inmiddels een tijdszone overgestoken en het is hier dus een uur later. Polen willen je in de rij wel eens ongeduldig aanduwen, overlopen, hier niet. We vinden het hier fijn!
We hebben internet nodig, want we doen iets met een blog…. In Polen is het overal gratis, hier moeten we inloggen met SMS dienst (werkt niet voor buitenlanders) of met betaling creditcard (beveiligingscertificaat site verlopen, dus windows weigert). Enige andere optie is ergens een ticket kopen. Dat blijkt voor 5 Lat (1.5 eu per 24 uur) een username / password te zijn bij het postkantoor. Daar aangekomen en gevraagd, spreekt men geen Engels, niemand desgevraagd. Men weet niet wat ik bedoel met Zebra en Wifi. Ik zie een kaartje en wijs er op, oh wilt u dat, dat wordt moeilijk. Veel gemopper en getrek aan een soort pinapparaat. Lukt niet is mededeling. Omdat we blijven staan en niet weggaan, omdat we ons niet goed geholpen voelen, komt er toch iemand van een andere balie die zowaar Engels spreekt, dus toch, luisterde al die tijd gewoon mee. “Vandaag hebben alle postkantoren problemen met verbindingen. Komt u vlak voor sluitingstijd maar even terug, of morgenochtend ofzo.”
Russische toestanden op het postkantoor. In een VVV folder omschrijft men Kleipeda als een stad die ‘has been able to transform itself from being a grey and undistinguished industrial port, into one of the most attractive cities in the country’, wij onderschrijven dat van harte, er is veel gerestaureerd en het ziet er hier leuk uit. De mensen van het postkantoor willen niet mee in de vaart der volkeren en blijven lekker de communist uithangen, maar dan het volgende.
Bij het verlaten van het pand worden we aangesproken door een andere bezoeker, in keurig Engels of hij ons misschien ergens mee kan helpen? Nou hij zou natuurlijk in ruil voor de 5 Lat een SMS kunnen sturen… Geen probleem, die 5 Lat wil ie niet hebben, hij doet graag zaken met Nederland in het transport en zie hier dit bericht….
Zelf heb ik wel eens vaker een nacht op zee gevaren, maar dan meestal met een wat grotere bemanning, zodat je om de beurt met 2 man de wacht kunt lopen. Nu we samen zijn moeten we het ook samen doen en in de praktijk dus om de beurt alleen.
Chantal ziet s’ nachts lang niet alles, bovendien kan ze alles nog niet volledig duiden (vuurtorens, navigatie verlichting andere schepen, lichtboeien, lichtlijnen, AIS informatie, laptopnavigatie). Overdag doet zij meestal de besturing van het schip en doe ik de navigatie, het werk op dek en de zeilen, nu we in de nacht varen moet ze dat of zelf doen terwijl ze er nog niet zo heel erg ervaren in is of mij toch wakker maken. Ik vind het niet erg om weinig te slapen, kan ook wel een nacht zonder slaap, met hier en daar overdag, ’s avonds of in de nacht een uurtje of twee slaap red ik het wel.
Beiden hebben we ons dus niet verheugd op de noodzaak om soms toch een nacht door te varen. De afstand van Hel (Polen) naar de eerste haven die we kunnen en mógen aanlopen (we gaan Rusland / Kaliningrad immers niet aandoen), Kleipeda (Litouwen) is 120 nm, iets meer dan 200 km. Dat is ongeveer 22 uur varen.
De weersvoorspelling is relatief gunstig. Een klein gedeelte bezeild, geen buien of onweer, geen harde wind, wel mogelijk windstilte of weinig wind tegen en dus veel motoren. Daaraan zijn we inmiddels gewend dus we gaan!
We zijn om 11.30 uit Kaliningrad vertrokken en om 9.30 in Kleipeda aangekomen. Een groter deel van de tocht dan verwacht was goed te bezeilen, zodat we de windvaan weer konden gebruiken. Een stuk motorsailen en een stuk zonder wind gewoon op de motor.
Spannend, om onder Rusland door te varen. De landsgrenzen van Rusland lopen tot ver op zee door. De Russen staan er om bekend dat ze de reguliere 12 nm (20 km) territoriale wateren niet voldoende vinden, dus houden we zoals aanbevolen in onze bijbel (Vaarwijzer Oostzee René Vleut) minimaal 15 nautic mijl aan (1nm = 1.852 km), in onze praktijk 16.5 nm. Nu even wat exacte informatie voor mensen die dit ook gaan doen.
We zijn de grens van Rusland zo laat mogelijk overgestoken, pas boven de op de kaart gemarkeerde 116º lijn in de aanloop naar Baltysk. We hebben de aan de kust parallel lopende lijnen 180º en 197º niet gekruisd. Na het passeren van Kaap Taran hebben we koers gezet naar Litouwen (daar ruim buiten gebied EYD-18 gebleven omdat daar op dit moment oefeningen mogelijk zijn).
We blijven buiten de gebieden No 159, No 111, No 352, No 163 en No 161 (entry prohibited, precautionary area, firing danger area, former mine danger area e.t.c.). Maar we blijven niet buiten al die gebieden. Dat kan niet, het hele zeegrondgebied van Rusland heeft bijzondere bestemmingen en bepalingen en omvaren zou te lang duren. Op de website over de DWD Navtex berichten (hebben geen Navtex aan boord, achteraf toch gemoeten…) hebben we uitgezocht dat er geen schietoefeningen zijn in de gebieden die wij doorkruisen (No 130, No 65/65a, No 117/117a). Voor ons vertrek hebben we van het Russische ministerie van zeevaart begrepen dat Navtex de enige informatiebron is voor dit soort informatie in Russische wateren.
We hebben geen contact opgenomen met de Russische kustwacht, daar zijn geen instructies voor als de territoriale wateren niet bevaren worden, wij hebben er voor gekozen om in stilte te passeren. We hebben niet opgeroepen, zijn niet opgeroepen, hebben niet gehoord dat anderen dat wel deden of werden opgeroepen door de autoriteiten. We zijn niet aangesproken door de Russische marine, pas vanaf het passeren van Kaap Taran zijn we aan de horizon gevolgd door een groter schip, vermoedelijk een patrouillevaartuig. Bij het passeren van de grens met Litouwen bleef het schip daar achter.
Al met al is de passage van dit gebied nautisch het spannendste onderdeel van de trip. Ook qua weer kan het hier spoken, net als in de Duitse bocht. Op de rest van onze tocht verwachten we geen vergelijkbaar ingewikkelde onderdelen qua varen.
Bij onze aankomst in Kleipeda, een serieuze haven, komt een groot Containerschip naar buiten, we zien hoe de loods opgehaald wordt. Direct na ons vaart een groot cruiseschip naar binnen, zie ook volgende blog.
Op het havenhoofd passeren we een grote kolonie Aalschovers, die hadden we sinds het Lauwersmeer nauwelijks nog gezien, bij gebrek aan tropische dieren wat plaatjes van de Alken.
(disclaimer, deze informatie is niet bedoeld voor navigatie doelen, we aanvaarden geen enkele aansprakelijkheid)
We hebben er veel moeite voor gedaan. Uitnodigingen geregeld, verklaringen ziekte kosten verzekering, verklaring dat de boot WA verzekerd is in de Sovjet Unie, bemanningslijsten, Visa en veel contact gezocht met de plaatselijke jachthaven, de jachtclub van Kaliningrad.
Sinds een aantal maanden lukt het niet meer om contact te krijgen. Wel met degenen in St Petersburg die de uitnodigingen verzorgd hebben, maar niet ter plaatse en dat is toch een probleem zo wordt ons verteld. Als een locaal iemand meldt dat je komt dan verlopen alle formaliteiten soepel en naar Russische begrippen snel, maar zonder dat kan het allemaal moeizaam worden en lang duren.
In de jachthaven van Riga willen ze wel voor ons bellen. Dan kunnen we alsnog gaan. Er zijn geen goede kaarten van het Haf (geheim) waaraan de jachthaven ligt, het is er ondiep en de voorzieningen zijn erg beperkt (geen douche). Maar eigenlijk raden ze een bezoek niet aan. We besluiten daarom alsnog om niet naar Rusland te gaan!
We vertrekken vandaag naar Hel en gaan vandaar uit rechtstreeks naar Litouwen, Kleipeda. Dat wordt dan een hele lange tocht van meer dan 110 nm, een tocht van ongeveer 24 uur, met een nacht, net buiten de Russische 12 mijlszone (we houden 15 aan), spannend!
We bekijken de planning nog even in relatie tot het weer, er komen wat onweersstoringen aan, daar gaan we omheen plannen.
Rondje Oostzee met de Calenture! 
