Archief beheerder

Het Letse jetset strand van Riga, Jūrmala!

3 augustus 2010

Al sinds de 19e eeuw is Jūrmala een beroemd kuuroord en strandbestemming, vooral heel erg bekend in het voormalige Oostblok en Rusland. Rond 1900 maakte de streek een enorme groei door, de mooiste gebouwen stammen dan ook uit deze periode.

Jūrmala betekent strand, eigenlijk gaat het om een kuststrook van 33 km lang, tussen de plaatsen Priedaine en Kauguri op ongeveer 25 km afstand van Riga. De zomers zijn in de Baltische staten warm, normaal gesproken zo rond de 25º, het gebied heeft een landklimaat, het (bijna zoete) zeewater in de bocht van Riga warmt dan op tot ongeveer 22º, ideaal strandweer dus.

In de Sovjet periode werd de streek gebruikt als één van dé strandrecreatiegebieden van de Sovjet Unie, spoorverbindingen werden aangelegd, grote hotels gebouwd. De arbeiders konden georganiseerd op vakantie, het gebied kende in de jaren ’80 meer dan 100 sanatoriums en werd bezocht door meer dan 300.000 mensen per jaar.

In het “Līvu Akvaparks” is een van de grootste waterattractieparken van Europa te vinden. Meer dan 20 glijbanen, waarvan de langste 200 meter lang is, golfslagbad, SPA voorzieningen, te veel om op te noemen. Opvallend, er is geen bad om gewoon baantjes te zwemmen.

Na het uiteenvallen van de USSR is er eerst even de klad in gekomen. De Russen konden ook elders op vakantie en gingen dat ook doen, de Staat werd kleiner en de gewoonte om de arbeiders georganiseerd op vakantie te sturen is verdwenen. Er stonden veel prachtige Sovjet architecturen leeg. Inmiddels heeft het gebied een enorme revival doorgemaakt, is het weer een geliefde bestemming bij veel Russen (die houden niet van vreemde talen en vinden moslimlanden eng, zo is ons verteld), met name rijke en relatief jonge Russen verblijven hier graag.

Het hele seizoen door vinden er veel activiteiten plaats, zomerconcerten, popfestivals en ballet voorstellingen.

De oude architectuur en de Sovjetsporen zijn interessant om te zien, grappig is de gewoonte hier om gebouwen tussen de bomen neer te zetten, om daarmee de schadum optimaal te kunnen benutten.

Het is makkelijk om vanuit Riga in Jūrmala te komen, er rijd een trein met hoge frequentie en langs de kust zijn veel stations. De meest bekende badplaatsen zijn: Lielupe, Bulduri, Dzintari en Majori.

Megajachten (powerboat, heli en zeiljacht op dek) en meer…

29 juli 2010

Gisteren vanaf Riga naar Weeze (ex luchtmachtbasis nabij Düsseldorf) gevlogen, vanaf daar met gehuurde auto naar Zuidhorn gereden, kinderen opgehaald bij moeder, thuis geslapen, vandaag naar Bremen gereden en vanaf daar weer naar Riga gevlogen om samen de vakantie van de kinderen te vieren.

Gedoe op het vliegveld van Riga bij vertrek, honderden mensen in een lange rij, ik ben 1.25 uur vantevoren, maar kennelijk niet genoeg. Als ik aan de beurt ben (voor controle in vluchtige oogopslag, daarvoor sta je dus in de rij bij Ryanair) wordt me meegedeeld dat ik te laat aan de beurt ben en niet mee mag. Er schijnt iemand langs de rij (zonder bordje, onverstaanbaar) gelopen te zijn om passagiers voor mijn vlucht te roepen om naar voren te komen. Na stampij maken over zielige kindjes die alleen op vliegveld staan mag ik door, dring door rijen heen en spring over hekjes, ben ik alsnog mooi op tijd door de gate. Verder loopt alles soepel, vertrek vanaf Bremen loopt wel lekker, veel tijd over. In Riga een mooie moderne luchthaven met tussen controle en gate veel hypermoderne winkels, in Bremen een apart deel van het vliegveld voor Ryanair, daar is bijna niks. Vertrekken met Ryanair, dan tussen de 1.5 en 2 uur vantevoren aanwezig zijn, bah….

Riga is een mooie wereldstad, het heeft de charme van bijvoorbeeld Amsterdam of Parijs, het heeft er ook wel wat van soms. Ze hebben hier hun eigen Eiffeltoren en hun eigen vrijheidsbeeld, veel andere Europese invloeden uit verschillende bouwperioden. De stad zelf bruist, er gebeurd hier wat. De tegenstellingen tussen het moderne Letland en het oude Rusland zijn groot, een behoorlijk deel van de bevolking voelt zich bovendien meer Rus dan Let. De tegenstellingen zijn zichtbaar en merkbaar en dat is eigenlijk wel charmant. Alles is hier nog niet kapot gereguleerd, er mag veel. Ze rijden hier Zuideuropees, te hard, roekeloos en met veel bravour. Politie, douane en dergelijke zijn wij in de Baltische staten nog niet tegengekomen of zeer voorkomelijk. Niemand wil onze papieren zien. Laat maar thuis die bemanningslijsten. Of zoals een havenmeester treffend zegt, “I am harbourmaster, not police”. In een park zien we elektrische auto’s voor kinderen. Melchior mag ook. Levensgevaarlijk, het gaat hard, de kids rijden elkaar aan en overige wandelaars kunnen vaak net opzij springen, heel fijn dat dit kan, maar na 5 rondjes vinden we het genoeg, Melchior mag zijn 10 minuten om veiligheidsredenen niet volmaken en moet het er mee doen.

In Riga hebben ze een fantastisch openbaar vervoer systeem. Trams, trolleybussen en bussen. Maar heel complex. Je kunt op internet geavanceerd opzoeken hoe je van A naar B komt, maar wij snappen het niet op de Iphone. Overzichtskaartjes op papier hebben ze niet. Als je vantevoren weet waar je heen wilt en via internet de planning doet werkt het prima, locals kennen natuurlijk alle lijnen en bestemmingen. We besluiten daarom om toch een aanvullende fiets te huren waarbij Melchior bij mij achterop kan en Chantal en Noëlle op de vouwfietsen kunnen. Voor Melchior vinden we het hier te gevaarlijk op de fiets. Fietsen gaat hier verder super, het is de snelste manier om veel te zien en overal te komen in deze stad.

Naast onze jachthaven, een oude havenkom, al sinds vele jaren in gebruik als jachthaven, ligt de passagiersterminal (cruiseschepen, veerboten) van Riga. Er liggen ook veel megajachten. In de badplaats bij Riga, Jurmala, is deze week een soort popfestival dat waanzinnig populair is bij Russen. Die komen met grote aantallen, de prijzen worden verdubbeld (in Jurmala) en het is een week lang een spectakel met veel live muziek. Jurmala ligt op 27 km afstand van Riga aan de kust, we gaan er later deze week naar toe.

Sommige megajachten zijn echt mega (Le Grand Bleu), eigendom van Roman Abramovich, 370 voet (114 m) lang, met helicopter, powerboat, zeiljacht (42 voet?), ribs en veel andere features. Inmiddels weggegeven aan een vriendje, Eugene Shivdler. We hebben ze ook zien winkelen, dergelijke types, man met poedel en drie apen, afgeladen met dozen, compleet met strik, over clichés gesproken…

Laura gaat varen!

27 juli 2010

Natuurlijk heeft het onze belangstelling, de vaarplannen van Laura Dekker. Mijn Laura denkt er misschien wel anders over dan ik zelf…

Al vanaf de eerste interviews en artikelen over Laura is het mij duidelijk dat deze jonge dame veel weet van vaartuigbeheersing en allerlei nautische aspecten. Indrukwekkend wat mij betreft, niet alleen opgedaan tijdens de wereldreis van de ouders, maar ook doorleefd en begrepen, ze kan het zelf toepassen. Dit is een bijzondere dame met unieke eigenschappen die ze kan toepassen op deze reis.

Wat een gedoe met de instellingen. Verschillende bureau’s jeugdzorg, meningsverschil met de Raad voor de Kinderbescherming. Wat mij betreft kunnen deze instellingen het er niet mee eens zijn. Dat is hun taak, dat ik het daar weer niet mee eens ben is wat anders. Ik kan me vinden in het interview met Roy Heiner van het jeugdjournaal (‘wat vinden andere zeilers van Laura’s plan?’).

De belangrijkste vraag is natuurlijk niet of ze kan varen. Maar vooral of ze het aankan om zichzelf en haar schip onderweg goed te verzorgen, of ze in staat is om de juiste beslissingen te nemen. Je kunt je eindeloos voorbereiden, maar wat doe je als het anders loopt, als dat wat je bedacht hebt niet meer werkt, je geen weerberichten kunt ontvangen, je wel in een omgeving zit met wisselende weersomstandigheden (dat is op grote delen van de wereld niet het geval, daar is het weer dagenlang min of meer gelijk en voorspelbaar). Wat doe je dan, welke beslissingen neem je?

We zijn nu zelf een paar weken onderweg. Ik ben een keer kostmisselijk geweest van zeeziekte. Het was windstil. De zee was zo vlak als een spiegel, ik voelde me slecht, depressief, lusteloos, het kon me niet meer zoveel schelen allemaal, langzamerhand is tot me doorgedrongen dat ik zeeziek was. Wij zijn samen en dragen op zo’n moment taken aan elkaar over. Dat kan alleen niet en maakt het varen wel veel zwaarder.

Als wij een lange tocht gemaakt hebben, houdt het schommelen in ons evenwichtsorgaan soms nog dagen aan, terwijl we dan al lang veilig en zeker aan de wal liggen. Heel vermoeiend. Fysiek en geestelijk schommelen. Wij zijn gewoon op vakantie en maken relatief korte tochtjes, nooit meer dan 24 uur op zee, maar soms zijn we helemaal op, om onverklaarbare redenen tijdens mooi weer is het op de 3e vaardag ineens helemaal klaar…

Soms is het mooi weer, maar draait de wind bij het ronden van een kaap en neemt in kracht toe. Soms is het er vlak voor ondiep, met zandbanken verder van de kust en een diep stuk er tussen. Een samenloop van dit soort omstandigheden kan zorgen voor metershoge golven. Wat doe je dan alleen? Gelukkig kun je elkaar dan niet bangpraten, er is immers niemand. Dat vind ik een bevrijdend gevoel, daarmee valt een last van je schouders en kun je het makkelijker aan. Er zijn grenzen, wat als de ratio niet meer wint en je toch angstig wordt?

Lezen doen we veel onderweg. Maar alleen als de zee vlak is, er weinig overige scheepvaart is en de inwendige mens is verzorgd. In de praktijk doen we dat als de ander wachtloopt. Chantal doet veel en kan alles, maar in de praktijk blijf ik toch wel de schipper, ik heb dan ook nog geen boek uitgelezen, ondanks het prachtige weer, dus die studie van Laura onderweg, vergeet het maar.

Is dat erg? Nee. Deze ervaring brengt Laura als mens veel verder dan vele jaren scholing en vorming door volwassenen, ze zal niet alleen zelf een ontwikkeling doormaken, maar na de reis ook iets anders voor haar omgeving kunnen betekenen.

Twee jaar is lang. Ze zal om weersystemen met slecht weer heen varen. Ze zal echte problemen weten te vermijden. Pappa volgt in een eigen schip op 2 dagen afstand, daarover lezen we momenteel niets meer, dat was het plan, zal wel niet veranderd zijn. Hij helpt dus mee met het nemen van alle moeilijke beslissingen. Een heel deskundige en gemotiveerde ondersteuning. Ze zal dus wel zonder kleerscheuren terugkomen in een Hollandse haven.

Stel nu eens dat het niet goed afloopt. Moeten we iemand met deze basisvaardigheden en ondersteuning dan deze unieke kans op ontwikkeling misgunnen? Ik vind van niet. Iedereen heeft een jaar lang op haar ingepraat. Ook professionele instanties, 14 is jong, ze was al jongvolwassen maar heeft zich nu nog verder ontwikkeld, ze mag zelf beslissen of ze dit met haar leven wil doen wat mij betreft.

Ik wens haar erg veel succes, vreugde op momenten en sterkte als het lastig wordt, we zullen Laura volgen op haar blog.

De bruiloft van Figaro op Saaremaa Ooperipäevad!

24 juli 2010

Saarema staat sinds 1999 bekend vanwege haar opera week die jaarlijks gehouden wordt bij de oude bisschoppelijke burcht, een prachtig bewaard gebleven gebouw uit de 13e eeuw.

Wij bezoeken Le Nozze di Figaro van Mozart,  uitgevoerd door het Theater van Vanemuine, het muziekgezelschap van de stad Tartu in Estland.

Heel leuk om mee te maken, een prachtige setting rond het kasteel, leuk om te zien hoe ‘up’ Estland zich vermaakt op een festival. Het is een grote happening met ongeveer 1000 bezoekers. Grappig om deze opera te horen uitvoeren in het Ests, de taal heeft een zangerigheid waarmee het mooi kan.

De uitvoering heeft ons bij vlagen helemaal te pakken, sommige performers weten op bepaalde momenten echte pareltjes neer te zetten.

Op onze reis doen we een aantal plaatsen aan waar in de zomer culturele evenementen plaatsvinden. Tot nu toe lukt het niet altijd om een bezoek aan iets te combineren met de rest, vaak ook omdat het ter plaatse wat uitzoekwerk vraagt. Op een later moment zullen we daar voor de hele reis wat mee doen. De voorverkoop voor dit festival start al in het voorjaar, maar vaak zijn op de dag zelf ook nog kaarten verkrijgbaar.

Volgend jaar vinden de Saarema Opera Days plaats van maandag 18 juli 2011 tot en met zaterdag 23 juli 2011.

Borrelende bronnen en vissen in Kaali kratermeer op Saaremaa

24 juli 2010

Uit onze rondtour over het eiland hebben we nog 2 kleine filmpjes.

Tijdens onze rondtour hebben we in de bossen in het westen van Saaremaa de bronnen van Odalätsi bezocht, heel indrukwekkend, omdat je de bron die de rivier voedt kunt zien borrellen. Een zichtbare waterbron dus, ook het in kader van de natuureducatie heel leuk.

Een van de andere bekendste toeristische trekpleisters op het eiland zijn de Kaali Meteoriet Kraters, een krater die is achtergebleven na een meteorietinslag, ver voor de start van onze jaartelling. In de grootste krater is een meer ontstaan. In vroeger tijden speelde de krater een rol in locale mytische verhalen. Er is een informatiecentrum.

Saarema in Estland!

22 juli 2010

Gisteren zijn we vanuit Ventspils vertrokken naar het eiland Saarema (Estland). Dit eiland is het grootste eiland voor de kust van Estland (ze hebben er 1500) en tot voor 20 jaar was het hier een gesloten gebied want een Russische raketbasis. De natuur is daarom heel mooi bewaard gebleven.

Vandaag is Saarema, met haar hoofdplaats Kuressaare een luxere vakantiebestemming voor inwoners uit Estland (en Finland).

Gisteravond aangekomen na een tocht van ongeveer 10 uur, 65 nm. De weersvoorspelling zegt wind uit SE hoek, kracht 6 tot 9 kn, met later in de middag vanuit het zuiden regen (paar dagen aanhoudend), daarmee ook iets meer wind. Het is NW wind, met 5 tot 7 kn, voldoende om te motorsailen, maar niet om de motor uit te zetten en de windvaanbesturing te gebruiken, stuurautomaat dus.

Na het passeren van de straat van Iberië (Street of Irbes) valt de windsterkte weg en draait naar N. Verderop denk ik vogels te zien, want ik zie allemaal witte dingetjes. In de verte zeilt een zeilboot, onder vol zeil, het gaat er wild aan toe…

Plotseling steekt de wind weer op, vanuit NE richting, met 15 tot 20 kn. Zeilen op, genua reven, daarna ook grootzeil reven, windvaanbesturing aan en zeilen! Witte dingetjes blijken schuimkoppen! Stralend blauwe hemel, geen wolk te zien, de voorspelde regen blijft uit. Na een voorspoedige tocht arriveren we in Kuressaare.

De aanloop van Kuressaare is even opletten. Wij hebben de kaartenset van NV Verlag “Polen, Litouwen, Letland tot en met Riga”, daar staan de havenaanlopen naar Estland niet op. Onderweg wilden we een kaart kopen van Estland, zou goedkoper zijn dan bij ons, maar in Letland doen ze bijna niet aan watersport. In Liepaja en Ventspils is geen watersportwinkel te vinden en verkoopt men ook geen nautische kaarten bij de boekhandel.

Kennelijk een bekend probleem want op de jachthavenbrochure staat de kaart afgedrukt, deze brochure kregen we in Venstpils.

Er liggen hier veel stenen, soms tot aan oppervlakte, dus je moet weten waar je vaart. Sommige tonnen zijn naar verhouding klein. Goed te vinden is de westkardinaal boven het eiland Abruka, vlak voor de aanloop naar Roomassaare. Vanaf hier zijn de oostkardinaal voor Kuressaare en de aanloopton naar de betonde uitgebaggerde vaargeul visueel te vinden. In het donker lastig, ondanks de rode lichtenlijn op 1,3º. Onderweg passeren we het kasteel met het strand dat er voor ligt.

Goed nautisch gebruik is om onderweg, bij het passeren van de grenzen van een land, aan de rechterkant in het want een gastenvlag te hangen, in de kleuren van het bezoekende land. Uit respect, maar ook om te laten zien dat je weet in welk land je vaart en je weet aan welke wetgeving je je te houden hebt. Tijdens deze trip deden we dit tot nu toe 8 keer.

Bij de aankomst in Saarema worden we hartelijk welkom geheten in het Engels door de havenmeester, hij vraagt met nadruk naar onze laatste haven en onze nationale vlag.

Vervolgens loopt hij naar de kade om daar voor zijn kantoor ook onze vlag te hijsen als teken van welkom!

LiepaJA!

19 juli 2010

Vandaag zijn we in Liepaja (Letland) en ja hoor we hebben onze zin gekregen, vandaag valt hier bijna 20 mm regen. De temperatuur is gedaald van 35° naar 21° en de regen daalt zo onophoudelijk neer dat we minder doen dan we van plan waren, tussen de buien door. Ondanks de regen wordt er toch gezwommen, als is het maar door een enkeling.

Ook de Letten laten het massaal afweten, het is natuurlijk zondag, maar vooral vanwege het weer is het hier uitgestorven.

 

We liggen weer midden in het centrum aan de ‘promenade’. Eigenlijk heel leuk, overal in Polen en de Baltische staten waar wij tot nu toe geweest zijn maakt men in het centrum van de stad plaats vrij om plezierjachten neer te kunnen leggen. Dat heeft ook nadelen, midden in een bruisend centrum is het minder rustig, zoals eerder gemeld. Een eindje verderop aan de promenade kan het s’ nachts druk zijn, maar het jachthavendeel is relatief rustig, behalve als bij NW wind het geluid naar de jachten waait. Er liggen hier maar heel weinig jachten, geen enkel Lets jacht en 4 toeristen. De voorzieningen zijn goed, 3 hele ruime badkamers inclusief WC, afgelopen tijd vaak voorzieningen in containers of met weinig privacy, dus verademing.

In Liepaja is een oude marinebasis, eigenlijk een stadsdeel op zich, al aangelegd in de tijd van de Tsaar en voortgezet door de Russen daarna, Pavliosta. Tot 1995 verboden terrein, ook voor de Letten. Hier is een oude gevangenis (zie URL’s) waar je kunt ervaren om gevangene te zijn in het oude Russische systeem, live enactment, compleet met geduw met geweerkolven en nachtelijke opsluiting. Daar heb ik wel zin in, maar dat komt er nu niet van, ben je in de buurt, tip zou ik zeggen, gewoon rondkijken als in een museum kan ook….

Liepaja heeft in Letland de naam een muziekstad te zijn, het eerste rockcafe staat er, het heeft een eigen symfonieorkest en in het kuurpark vinden vaak live evenementen plaats, er is een mooi auditorium. De evenementen vinden vooral plaats van wo t/m za.

Letland is duidelijk anders dan Litouwen. In Litouwen vinden wij de aandacht voor persoonlijke presentatie van met name dames opvallend. Hier lijkt het weer wat meer op Polen, Letland lijkt vooral meer Russischer te zijn. De mensen zijn wat minder slank. De taal in Litouwen heeft veel Joodse (klank) en Zuid-Europese (tempo) invloeden, in Letland is de taal veel meer Scandinavisch in klank, maar in schrift meer Midden Europees. De mensen zijn hier wat meer toegankelijk dan in bijvoorbeeld Polen.

In het straatbeeld van Letland (overigens ook in Litouwen) vinden wij het aantal banken opvallend. Natuurlijk is hier nog een eigen munt, dus rond buitenlandse reizen moet er nog veel gewisseld worden, maar wij kunnen ons niet voorstellen dat in deze electronische wereld hiervoor nog voldoende vraag is. Daar gaat vast nog iets gebeuren. Qua economie schijnt het in Letland veel minder goed te gaan dan in de andere Baltische staten. Zo op het eerste gezicht zien wij dat nog niet. In het straatbeeld zien we uiteraard wel het verleden terug.

 

De inwoners zijn trots op hun status als cultuurstad. Er loopt een route door de stad waarmee je langs alle interessante dingen geleid wordt, die wordt aan gegeven met muzieknoten in de tegels op de straat. Liepaja staat toeristisch niet zo hoog aangeschreven, wat ons betreft niet terecht. Het heeft wel iets van Świnoujście, maar in de basis vinden wij het veel mooier.

 

Het centrum staat vol met oude prachtige gebouwen met veel grandeur, gedeeltelijk erg vervallen. Het oude kuurpark met de omliggende villawijk vinden wij echt prachtig. Honderden prachtige villa’s in uiteenlopende architectuurstijlen, van hele traditionele rijke baltische cultuur tot Jugendstil, veel Duitse invloeden, uit de bloeiperiode tot de Eerste Wereldoorlog.

 

Maar wat is alles ontzettend vervallen en wat staat hier veel leeg! We nemen aan dat de Letten graag wonen in een modern huis met veel comfort. Toch zien we restauratiewerk, kennelijk is er wel al een bewuste keuze gemaakt om niet te slopen. Als men hier zou kunnen besluiten om wel te restaureren dan heeft deze stad wat ons betreft het potentieel om één van de mooiste Oostblok badplaatsen te worden die wij tot nu toe hebben gezien.

 

Hier moeten we over 10 jaar nog eens naar toe. Dankzij het weer is het hier nu wat stil, maar vanwege de vele live evenementen en de pracht van de nog niet kapot gerestaureerde oude glorie vinden wij het hier nu al prachtig.

Tropische toestanden op de Oostzee

18 juli 2010

 Al sinds ons vertrek uit Nederland hebben wij prachtig weer. Stralend blauwe hemel, weinig wind uit Oostelijke richtingen en een temperatuur ver boven de waarden die wij gewend zijn.

Op zee is het overdag vaak tussen de 23° en 27°. In de steden vaak tussen de 29° en 32°. Vandaag slaat werkelijk alles. Het is op zee 35°, windstil, strakblauwe lucht en heel drukkend qua luchtvochtigheid.

Het is zo warm dat in de zon zitten langer dan een half uur eigenlijk geen optie is, in de kajuit is het nog warmer, zo ongeveer 38°, geen feest. Het zweet loopt met straaltjes langs lichaam en gezicht, we gebruiken handdoeken om ons af te drogen.

Te warm om te lezen, te warm om te slapen, TE WARM!

Onderweg worden we bezocht door een heel leger aan insecten. Grote, kleine, mooie en lelijke, stekers en zoemers.

Zou er dan toch onweer in de lucht zitten? De voorspelling zegt wel toenemende wind in de nacht en regen, met mogelijkheid op onweersbui, maar niet met erg veel nadruk. We gaan vanwege het dreigende onweer naar Liepaja en niet naar Pavilosta.

We varen vandaag van Kleipeda (Litouwen) naar Liepaja (Letland), een tocht van 50 nm, we vertrekken om 13.30 en denken om 23.30 aan te komen. De zon gaat hier rond 22.00 onder, maar het wordt eigenlijk pas donker om 00.30, dat duurt dan tot 2.30, daarna wordt het al weer licht, dus ook in de nacht op zee is het zicht meestal goed hier op de Oostzee.

Havenlawaai…

17 juli 2010

Inmiddels hebben we een beetje genoeg van de lawaaiige havenplaatsen en badplaatsen. Het publiek, de mensen, de muziek. Het was heel erg mooi en leuk, maar inmiddels verlangen we naar een klein verstild eiland waar we in rust wat aan natuurbeleving kunnen doen.

Langs de kust van Litouwen is Kleipeda de enige haven. De kust van Letland die daarop volgt heeft 3 havens, waarvan 2 van het soort zijn dat we nu al veel hebben gezien (Liepaja en Ventspils). We besluiten daarom om op weg te gaan naar Pavilosta, een kleine haven in Letland, afhankelijk van het weer en het verloop van de reis zien we wel waar we uitkomen, eigenlijk willen we nu naar het eiland Saarema (Estland), maar dat is nog minstens drie vaardagen ver.

Binnenland van Litouwen

17 juli 2010

We hebben inmiddels aardig wat badplaatsen en zeehavens gezien, het wordt dus tijd voor wat anders. Daarom hebben we een auto gehuurd om daarmee weg van de drukte het platteland en de natuur van Litouwen te gaan bekijken.

We besluiten om een tocht te gaan maken langs het ‘Kurische Haf’ naar de Nemunas Delta, het stroomlandschap van de grootste rivier van Litouwen en een prachtig nationaal park.

Vlak bij de haven in Kleipeda, langs de kade naar de overkant van de straat ligt het oude centrum van Kleipeda. Hier is dagelijks een grote markt met allerlei nijverheidsproducten, zoals houtsnijwerk, aardewerk en geweefde doeken. Op het centrale plein is vaak iets met volksmuziek. Wij vinden het heel traditioneel maar voor ons niet zo interessant. Litouwen is bekend om zijn handwerk, muziek en culturele aspecten. Er is op dit gebied hier veel te beleven, Kleipeda is een levendige en bruisende stad waar heel veel te doen en te zien is.

In dit oude deel van de stad vindt je ook een supermarkt, diverse banken en heel veel horecagelegenheden. Litouwen heeft in een keer een enorme inhaalslag gemaakt, een modernisering van de samenleving. Een gevolg is dat alle winkels geconcentreerd zijn in hele grote winkelcentra. Daardoor zijn de oude centra wat arm geworden aan winkels, wij vinden het persoonlijk erg jammer. Het winkelcentrum dat wij hebben bezocht, Akropolis, sloeg werkelijk alles dat wij eerder hebben gezien, nog nooit zoveel grote, mooie en moderne winkels bij elkaar gezien, dat dan weer wel.

Links in het oude centrum vindt je ook een aantal autoverhuurbedrijven, wij hebben een auto gehuurd bij Avis en zijn heel goed geholpen door Bartas, hij heeft veel meer voor ons gedaan dan het afhandelen van de autohuur (toeristische informatie, internet), heel prettig.

De wegen in Litouwen zijn over het algemeen vrij goed, maar zitten hier en daar ook vol met gaten. De wegen in de natuurgebieden zijn vaak half verhard, met steentjes, zoals dat ook wel gebruikelijk is in Zweden en Finland. Voorzichtig rijden dus, vooral bij het passeren van een tegenligger voldoende afstand houden om steenslag te voorkomen. De meeste mensen rijden beheerst, soms heel voorzichtig, maar er zitten ook types tussen die onverantwoord hard rijden.

 Litouwen is een mix tussen de restanten uit het communistische tijdperk, nieuwe ontwikkelingen en traditionele elementen. We zien de bekende vervallen oude communistische hoogbouw waarin veel mensen wonen, maar ook veel bijna nieuwe vrijstaande landhuizen en traditionele boerderijen.

Het sterft hier van de ooievaars. In het deel van Litouwen dat wij gisteren hebben doorkruist, ongeveer 300 km hebben we er vele tientallen gezien. Ze voelen zicht niet bedreigd, komen soms heel dichtbij en laten zich goed bekijken.

 

De Nemunas Delta is een prachtig stroomgebied van een rivier met prachtige bossen (Kintai) en mooie verstilde plekejes.

 

Er komen in dit gebied enorm veel verschillende soorten vogels voor en het gebied is in het voorjaar en de herfst heel belangrijk in de vogeltrek. Op het uiterste punt in het “Kurische Haf’, de Ventés Ragas zit een belangrijk vogelstudiepunt.

 

Hier worden als sinds 1929 grote aantallen vogels van merktekens voorzien zodat het gedrag bestudeerd kunnen worden. Sinds de oprichting zijn 2 miljoen ringetjes aangebracht. Op de kaap is een museum. De vogels worden gevangen met enorme grote vang installaties, als ze in bedrijf zijn voorzien van netten. Interessant om te gaan kijken.

 

Onderweg passeren we het hele kleine plaatsje Minija, een heel klein dorpje aan de rivier. We zien dat aan de overkant een restaurant zit en hebben wel zin in wat dus zoeken de veerpont, kunnen we niet vinden, wel liggen er heel veel andere schepen en bootjes.

 

Als Chantal vraagt aan iemand hoe ze aan de overkant moet komen krijgt ze het advies om te zwemmen, want 25 km omlopen is ook zo wat….

Vervolgens krijgen we een roeiboot te leen aangeboden, voor 5 Lita mogen we de boot een uurtje lenen om aan de overkant wat te gaan eten.

Zo gezegd, zo gedaan, aanrader!