Advertenties

Archive for the ‘sailing’ Category

Dichte mist en afzondering in scherengebied…

17 augustus 2010

Na onze verstoorde Idylle gaan we nu op zoek naar het echte scherengevoel.

We vertrekken via Spårö naar het Stora Berkskär, een scherengebied ten Oosten van Ö Eknö. Aan de Oostkant van het eiland Krokö liggen veel visnetten, bij het vertrekken zien we dat op de NO punt van het eiland een visser zit, hadden we waarschijnlijk dus toch hier verse vis kunnen kopen…

Baken bij Spårö

S’ ochtends maken we eerst nog een wandeling over het eiland, plukken bosbessen, genieten van de natuur en het geluid van de golven op de rotskust.

In het bos op de scheer Krokö

Eigenlijk hebben we nog een bezoek gepland aan het eiland Idö. We hebben gehoord dat in de Loodsuitzichtstoren alles intakt is gelaten na het sluiten van de post in de jaren tachtig, apparatuur, logboeken, observaties over passerende jachten (het was nog koude oorlog…). Maar we hebben geen zin in toerisme en varen dus door.

Bij het uitvaren van de Idösund zien we een rolwolk aankomen, met een soort geelgrijze kleur, wat zou dat zijn… onweer, rukwinden, regen? Het blijkt hele dichte mist te zijn. We zien opeens niets meer om ons heen. De rotsen, soms net zichtbaar boven het water op 20 meter afstand zijn opeens verdwenen.

Uitzicht in optrekkende mist

Dit is eng, spookachtig, heel onverwacht. We denken dat de bank snel zal verdwijnen, want boven ons schijnt de zon door de wolken, het is een laag hangende bank, maar ze verdwijnt pas uren later….

Calenture afgemeerd in Stora Berkskär

We pakken de hoorn en geven telkens als we iets horen of zien een attentiesignaal. Een Zweed die volgas aankomt met zijn speedboot kunnen we nog net ontwijken. We blazen wat af, tegen vuurtorens, rotsen en schepen… Sommige schepen doen ook mee beantwoorden onze signalen.

Ook ons vaardoel is in dichte mist gehuld. Onder deze omstandigheden kunnen we de scheer niet naar binnen, er is immers geen betonning, op de punt moet iemand staan die uitkijkt en in het water let op rotsen en ondieptes, zodat de stuurman tijdig kan bijsturen.

We gaan voor anker buiten de vaarroute, tussen een aantal scherengebieden in, op een wat dieper stukje (15 m) met veel ruimte om ons heen. Als de mist gedeeltelijk is opgetrokken gaat Simon in de dinghy het gebied verkennen, kijken of er plaats is en hoe we moeten varen.

Verkenning, nadat meeste mist is weggetrokken

Er is plaats, een mooi schiereiland voor ons alleen, prachtig gebied, woeste rotsen, vogels en een enkele marmotachtige. We besluiten om hier een dag langer te blijven.

Stora Berkskär Noordoost

Stora Berkskär Noordwest

Vrijwel de hele dag probeert Simon om zijn mannelijke jagersinstinkt aan te tonen en eindelijk vis te vangen voor het vrouwtje. Helaas, het lukt niet. Veel waterplanten, we kunnen de roofvis niet vinden. Voorntjes vangen lukt wel, maar Baars en Snoek blijven weg.

Chantal leest, gaat ondanks de temperatuur van het water (20º) meerdere keren zwemmen en snorkelen. S’ avonds genieten we van een BBQ met ondergaande zon, helemaal alleen op ons eigen eiland!

Snorkelen in de Zweedse Scheren

Advertenties

Rust, ruimte en… een vervelende Duitser…

15 augustus 2010

Van Gotland maken we een grote oversteek naar de kust van Zweden. We gaan richting de scheren. Heel benieuwd hoe het er daar uitziet, vele Zweedse eilanden waar niemand is te zien. We hebben er zin in!

De windvoorspelling voor de oversteek is goed, we kunnen de hele dag zeilen zo wordt voorspeld. Tijdens de borrel met onze Nederlandse Zeeuwse buren wordt dat op de Zweedse radio nogmaals bevestigd.

Vol goede moed vertrekken we om 6 uur ’s ochtends. Het is lekker zonnig, maar helaas geen wind… helemaal niets… dus… weer motoren. Na 60 mijl motoren ben ik er wel een beetje flauw van.

Ons doel is eigenlijk om richting Idö in de Scheren te gaan, maar we komen erachter dat we eigenlijk geen brood meer hebben, niet zoveel diesel meer hebben en dat de koffiefilters zo goed als op zijn. We besluiten toch nog maar weer een haven aan te lopen en zien bij aankomst aan de kust een enorme diversiteit aan markeringen.

De stad van ABBA! Althans, Bjorn is hier opgegroeid en hij komt hier ook nog regelmatig. Mooie stad, mooie haven Gästehamn, beetje leeg, kostprijs 28 euro…en dan hebben ze niet eens een douchegordijntje voor de douche…wel een zwembad..Tja.

Skyline Västervik

Jachthaven met Zwembad, Västervik

In de stad is in ieder geval een supermarkt dus we kunnen goed inkopen doen. We schaffen ook nog een harbour pilot aan over het gebied van Landsort tot Skanör, waarin de Scheren gedetailleerd staan beschreven. Dat is toch wel fijn, want de kaarten zijn niet zo gedetailleerd en onze Raymarine heeft ons gister dwars over een landtong gedirigeerd. Bij de jachthaven is een watersportwinkel, hier kunnen we zelfs onze campinggasfles omruilen, wel betalen we een schandalige prijs, 50 eu voor een 1.8 kg fles, bijna 2x de gebruikelijke prijs.

’s Middags vertrekken we richting Krokö. Hier ligt slechts één schip en op gepaste afstand gaan we voor anker. We hebben een mooie rustige plek gevonden, hier is nog volop ruimte!

Ruimte in de scheren bij Krokö en Spårö

Op de hoek van de rotsen kunnen we fijn barbecueën. We stallen onze spullen uit. Ineens komt er nog een schip aanvaren, de Lisa van vereniging MYCR uit Rostock, hij wil ons passeren. We zeggen dat hij uit moet kijken voor ons anker dat gemarkeerd is door een kleine stootwil. Hij zegt dat ie het wel ziet maar vaart er gewoon overheen. Dan ziet ie dat het doodloopt. We geven aan dat hij prima aan de overkant kan afmeren of een eindje terug en gaan verder met het installeren van onze barbecue. Plots draait de Duitser zijn schip richting onze barbecueplaats en zijn vrouw vraagt of we hun lijntjes aan willen pakken.

Simon vraagt of dat nou echt nodig is. Zegt de Duitser: “Wir haben dass so gepland mit diese Ecke heute morgen”. We geven aan dat we hier graag privé willen liggen en dat we daarom niet in een haven liggen vandaag. Er is hier zoveel ruimte en dan willen ze pal naast ons komen liggen. Alsof ze bij je in je achtertuin van 4 m2 komen koffiedrinken, niet te geloven! Niet de flexibiliteit om iets nieuws te verzinnen als het plekje op de kaart bezet blijkt te zijn…

Lisa uit Rostock wil persé op zelfde rots...

We nemen hun lijntje niet aan, ze zoeken het maar uit! De Duitser komt met hamer en ijzers de wal op en timmert de ijzers zo’n beetje in onze voeten. We laten onze vriend weten dat hij een plaatsje op ons blog heeft verdiend! Als het schemerig wordt worden de ijzers verwijderd en wordt de landvast ook nog eens vastgemaakt aan dezelfde boom als waaraan wij liggen…

Vreemd gedrag vertonen sommige mensen toch. We hebben op zee ook al een paar keer meegemaakt dat we mijlen ver uit de kust waren en dat je urenlang helemaal niets ziet en dat er ineens een schip achter ons aankomt en dan vlak achter ons gaat varen en ons rakelings passeert… snap ik ook helemaal niks van.

Maar goed, dat terzijde. Het is hier los gezien van onze buren dichtbij prachtig! Het eiland bestaat uit rotsen met daartussen bos en moeras. Op het eiland zijn bessen en paddenstoelen te vinden. Dus, eindelijk lekker in de natuur!

Baai bij Krokö

Laura gaat varen!

27 juli 2010

Natuurlijk heeft het onze belangstelling, de vaarplannen van Laura Dekker. Mijn Laura denkt er misschien wel anders over dan ik zelf…

Al vanaf de eerste interviews en artikelen over Laura is het mij duidelijk dat deze jonge dame veel weet van vaartuigbeheersing en allerlei nautische aspecten. Indrukwekkend wat mij betreft, niet alleen opgedaan tijdens de wereldreis van de ouders, maar ook doorleefd en begrepen, ze kan het zelf toepassen. Dit is een bijzondere dame met unieke eigenschappen die ze kan toepassen op deze reis.

Wat een gedoe met de instellingen. Verschillende bureau’s jeugdzorg, meningsverschil met de Raad voor de Kinderbescherming. Wat mij betreft kunnen deze instellingen het er niet mee eens zijn. Dat is hun taak, dat ik het daar weer niet mee eens ben is wat anders. Ik kan me vinden in het interview met Roy Heiner van het jeugdjournaal (‘wat vinden andere zeilers van Laura’s plan?’).

De belangrijkste vraag is natuurlijk niet of ze kan varen. Maar vooral of ze het aankan om zichzelf en haar schip onderweg goed te verzorgen, of ze in staat is om de juiste beslissingen te nemen. Je kunt je eindeloos voorbereiden, maar wat doe je als het anders loopt, als dat wat je bedacht hebt niet meer werkt, je geen weerberichten kunt ontvangen, je wel in een omgeving zit met wisselende weersomstandigheden (dat is op grote delen van de wereld niet het geval, daar is het weer dagenlang min of meer gelijk en voorspelbaar). Wat doe je dan, welke beslissingen neem je?

We zijn nu zelf een paar weken onderweg. Ik ben een keer kostmisselijk geweest van zeeziekte. Het was windstil. De zee was zo vlak als een spiegel, ik voelde me slecht, depressief, lusteloos, het kon me niet meer zoveel schelen allemaal, langzamerhand is tot me doorgedrongen dat ik zeeziek was. Wij zijn samen en dragen op zo’n moment taken aan elkaar over. Dat kan alleen niet en maakt het varen wel veel zwaarder.

Als wij een lange tocht gemaakt hebben, houdt het schommelen in ons evenwichtsorgaan soms nog dagen aan, terwijl we dan al lang veilig en zeker aan de wal liggen. Heel vermoeiend. Fysiek en geestelijk schommelen. Wij zijn gewoon op vakantie en maken relatief korte tochtjes, nooit meer dan 24 uur op zee, maar soms zijn we helemaal op, om onverklaarbare redenen tijdens mooi weer is het op de 3e vaardag ineens helemaal klaar…

Soms is het mooi weer, maar draait de wind bij het ronden van een kaap en neemt in kracht toe. Soms is het er vlak voor ondiep, met zandbanken verder van de kust en een diep stuk er tussen. Een samenloop van dit soort omstandigheden kan zorgen voor metershoge golven. Wat doe je dan alleen? Gelukkig kun je elkaar dan niet bangpraten, er is immers niemand. Dat vind ik een bevrijdend gevoel, daarmee valt een last van je schouders en kun je het makkelijker aan. Er zijn grenzen, wat als de ratio niet meer wint en je toch angstig wordt?

Lezen doen we veel onderweg. Maar alleen als de zee vlak is, er weinig overige scheepvaart is en de inwendige mens is verzorgd. In de praktijk doen we dat als de ander wachtloopt. Chantal doet veel en kan alles, maar in de praktijk blijf ik toch wel de schipper, ik heb dan ook nog geen boek uitgelezen, ondanks het prachtige weer, dus die studie van Laura onderweg, vergeet het maar.

Is dat erg? Nee. Deze ervaring brengt Laura als mens veel verder dan vele jaren scholing en vorming door volwassenen, ze zal niet alleen zelf een ontwikkeling doormaken, maar na de reis ook iets anders voor haar omgeving kunnen betekenen.

Twee jaar is lang. Ze zal om weersystemen met slecht weer heen varen. Ze zal echte problemen weten te vermijden. Pappa volgt in een eigen schip op 2 dagen afstand, daarover lezen we momenteel niets meer, dat was het plan, zal wel niet veranderd zijn. Hij helpt dus mee met het nemen van alle moeilijke beslissingen. Een heel deskundige en gemotiveerde ondersteuning. Ze zal dus wel zonder kleerscheuren terugkomen in een Hollandse haven.

Stel nu eens dat het niet goed afloopt. Moeten we iemand met deze basisvaardigheden en ondersteuning dan deze unieke kans op ontwikkeling misgunnen? Ik vind van niet. Iedereen heeft een jaar lang op haar ingepraat. Ook professionele instanties, 14 is jong, ze was al jongvolwassen maar heeft zich nu nog verder ontwikkeld, ze mag zelf beslissen of ze dit met haar leven wil doen wat mij betreft.

Ik wens haar erg veel succes, vreugde op momenten en sterkte als het lastig wordt, we zullen Laura volgen op haar blog.

Bestemming Polen, Świnoujście

7 juli 2010

Vanuit Sassnitz vertrekken we naar onze eerste poolse bestemming, Świnoujście, de schipper is inmiddels aardig bijgekleurd.

Onderweg passeren we de beroemde Cap Arkona, de laatste kaap aan de Duitse kust voor Polen.

Na een voorspoedige reis met Bf 5 in de rug, alles uitgeboomd, arriveren we in de loop van de middag (keurig op tijd voor Nederland – Uruguay) bij de havenmond van Świnoujście.

De havenmond wordt aan een kant gemarkeerd door rode vuurtoren en aan de andere kant door een lichtbaken vermomd als Windmolen. Als je van ver komt moet je het licht van de windmolen en de hogere lichtopstand in één verticale lijn brengen om de haven veilig te naderen. Een systeem met walmarkeringen wordt in dit vaargebied en in scandinavië veelgebruikt.

Als alterantief voor deze route over zee wordt ons door andere zeilers de landschappelijk aantrekkelijke route achter het eiland Usedom aangeraden. Je gaat dan bij Peenemünde een soort kanaal binnen en komt dan via het ‘Kleines Haff’ in Polen.

Zeezeilen Kielerbocht, schietgebieden Putlos, jachthaven Heiligenhaven

1 juli 2010

 Na dagenlang moteren op het NOK, tegen de wind in ploeteren op de Noordzee en drijven bij windstilte is het een verademing om weer te kunnen zeilen. We genieten!

Onderweg passeren we de schietgebieden van Putlos en Todendorf in de Hohwachterbucht. Het ‘guardvessel’ oproepen op kanaal 16 en dan krijg je op kanaal 11 advies over een veilige route op dat moment. Toen wij passeerden was er officieel de hele dag oefening. Toch mochten we om 14.30 passeren, pas om 16.00 werd op kanaal 16 officieel gemeld dat alle beperkingen voorbij waren. Het loont dus om even te overleggen.

 Na een mooie vlotte tocht leggen we aan in de mega jachthaven van Heiligenhaven. Vanwege goede voorzieningen, restaurants, Wifi en dergelijke. Toch komen wij hier niet terug, de douches zijn open, zonder privacy.

Laura Dekker, Abby Sunderland, Jessica Watson: solozeilend wereld rond, beneden 18 en….

30 mei 2010

Opvallend, de recente recordpogingen om solo de wereld rond te zeilen zijn allemaal van jonge meiden. Onze eigen Laura Dekker (14) is vast van plan solo de wereld rond te zeilen. Jessica Watson (17) heeft haar solo wereldomzeiling net afgesloten en Abby Sunderland (16) is nog solo zeilend onderweg. Verbazend, zo jong, meiden, hoe komt dat zo? Allen hebben veel ambitie, van jongs af aan veel op het water doorgebracht, toch wel onverwacht, actuele voorbeelden van vergelijkbare jongens ken ik niet. Zou dat gewoon geen nieuws zijn?