Leuk om te zien dat per land ieder op zijn eigen manier gekleed gaat. Ook hier valt het ons op dat de vrouwen hun best doen om zich zo goed mogelijk te presenteren.
Mannen doen in vergelijking met de vorig landen ook een beetje hun best. De bierbuiken hebben plaatsgemaakt voor ‘echte muscles’.
De dames gaan allemaal strak gekleed in minirokken met hoge hakken.
Hakken van 15 cm hoog zijn geen uitzondering. Het is nog een hele kunst om daar op te lopen ook omdat de wegen hier absoluut niet vlak zijn. De wegen zijn vaak vol gaten en wanneer de weg wel is onderhouden zijn het vaak kinderkopjes waar je overheen moet stuiteren.
Ook op bootjes wordt deze kledij niet geschuwd. De dames komen hooggehakt aan op de steiger, maar voordat ze aan boord stappen komt de kapitein met een emmertje naar ze toe en vraagt ze vriendelijk de schoenen hierin te deponeren.
Maakt voor de Letse Lady niet uit, als ze weer van boord gaat en dat is al vaak weer na een uurtje giebelen mogen de highheels weer aan…
Vanuit de haven Andrejosta kan je een leuke rondvaart maken door Riga. Je kan dat doen met ‘Riga by Canal’ je gaat dan met een houten boot door het kanaal door de stad. In de stad zijn 9 verschillende opstappunten, een er van is onze haven Andrejosta.
Dat kunnen we natuurlijk doen, maar wij gaan op eigen gelegendheid. Met ons vieren in de rubberboot. Past precies! Waardoor we ook nu weer een bezienswaardigheid zijn…
We varen door het park, hier zijn genoeg mogelijkheden om aan te leggen en even de wal op te gaan.
Naast fietsen en met de tram dus een prima manier om de binnenstad met de mooie parken en prachtige architectuur te bekijken.
Onderweg komen we de houten schepen van Riga by Canal nog tegen, we zwaaien naar de kapitein maar deze kijkt nors. Tja, we zijn op dit moment natuurlijk wel even de concurrent…
We zijn nu meer dan een maand op weg. We hebben heel veel gezien en vele zeemijlen afgelegd. Soms is er tijd te kort om alle indrukken te verwerken. We gaan nu een paar dagen niet varen. Dat is vast gek, gaan we de wijdsheid van de zee en de rust missen? Vast! Ik merk het nu al. We zijn nu een paar dagen in Riga. Simon is vanmorgen vertrokken om de kinderen op te halen. Het is nu ineens heel stil aan boord. Gek is dat, je raakt toch aan elkaar gewend door 24/7 bijelkaar te zijn. Het voelt ineens n beetje leeg. Ik wilde van alles en nog wat gaan doen, lekker de stad in, shoppen, maar kom niet verder dan het fietsen door parken. De stad is druk, de drukste tot nu toe. Wel erg mooi, fantastische architectuur, maar ook overweldigend. Hier is constant lawaai…
Doordat je dagen lang op zee bent ga je anders kijken. Je ziet soms tijden niets, maar ieder klein ding valt dan wel op. Een schip op 2 mijl afstand, een visnetvlaggetje, ruziende sterns, een rode helm die voorbijkomt, en ja echt waar, het was even schrikken..maar zelfs een gevilde zeehond.. brr.. Hier in de stad moet je je weer gaan afsluiten. Je kan niet alles uitgebreid toelaten, dan wordt je moe. Raar is wel dat je meer ziet, de mens en de gemoedstoestand waarin die mens zich bevindt. Twee friemelende tieners op een bankje in het park, op een ander bankje twee zwervers op leeftijd, man en vrouw, net zo verliefd, maar dan zonder tanden.. Vrouwen op gigahoge hakken, graatmager in minijurk naast man in pak, zijn eigen vrouw? Mmm denkt t niet.. Studenten met schildersezels, man met tienerdochter, doet zijn best. Designerstel laat krampachtig ditodochter van 6 in electrisch autootje rijden, te dikke vrouw met ditozoon kopen n ijsje. Ik ga op zoek naar het chocoladecafe.
Via een drietal fantastische parken, het Kronfaldapark, Esplanade en Vermanes darzs waaraan de universiteit van Riga ligt kom ik bij Marijas Iela. Op nr 13 is een binnenplaats, hier moet ik zijn. Ik beland in de voorbereidingen van een modeshow.
Het chocoladecafe ‘Emilia Gustava Sokolade’ bevindt zich achter het podium. Goeie plek voor de modelletjes! Ik heb ergens gelezen dat je je eigen chocolade kan maken en vraag of dit mogelijk is. Helaas, dit is niet meer mogelijk, alleen met groepen en op afspraak. Kopen kan gelukkig nog wel, dus dat maar gedaan..
Inmiddels alweer 2 dagen geleden zijn we na een hele dag zeilen en deels ook weer motorzeilen in Riga aangekomen. Doordat de wind er niet is of uit de verkeerde hoek komt en we ook nu weer de wind pal tegen hebben, worden de tochtjes meestal langer dan we geplanned hebben. Maar ja, je kan veel regelen, behalve het weer..
Onderweg hebben we een pannetje Borsjt gemaakt. Zure bietensoep. Het enige wat een beetje stevig genoeg is om op een wiebelende boot op te warmen. We hebben in de supermarkt gezocht naar kant en klaar blikvoer, maar dat is hier niet te vinden. Ze hebben hier alleen potjes met allerlei vreemd uitziende soepjes.. Maar goed, in combinatie met een lekker stukje zuur brood heb je dus weer een voortreffelijke bootmaaltijd!
S avonds toch maar even de stad in gegaan voor een aanvullende maaltijd. Om 22 uur zaten we bij de italiaan aan de pizza, salade en rose. Geen Letse .. In bier zijn ze hier wel goed, maar van wijnmaken snappen ze helemaal niks..
Bij het bezoeken van de Opera in Saarema valt het ons op, de enorme toeschietelijkheid van de inwoners van Saarema. Tijdens de pauzes worden we gastvrij en vriendelijk aangesproken door mensen, die willen weten welke taal we spreken, wat we van Saaremaa en Estland vinden en of we speciaal voor de Operadagen gekomen zijn. We zijn niet aangesproken door intellectuelen die de buitenlandse talen (Engels, Duits) goed beheersen, maar door gewone inwoners die hun angsten overwinnen om hun nieuwsgierigheid te beantwoorden.
Ook de havenmeester is heel vriendelijk, dienstverlenend, geeft adviezen, regelt een auto, drijft de spot met van alles en vertelt persoonlijke dingen. Zo maar! In de VVV gids van het eiland hebben we het al gelezen, maar het is toch anders om het ook zo te ervaren, dit zegt men over zichzelf:
“They are said to be wise-cracking chatterboxes you’ll never get a straight word out of”.
Opvallend is hoe hier gedacht wordt over de zomer en de winter. Wij geven aan wel wat moe te zijn, soms, van de vele dagen op zee, de Esten roepen dan dat vermoeidheid iets is om pas in de winter aan toe te geven, dan mag je slapen, in de zomer moet je leven zo lang het licht is!
Van Saarema gaan we op weg naar Riga (Letland), we maken halverwege in de Bocht van Riga een tussenstop op het eiland Ruhnu (Estland net als Saaremaa). Ruhnu is een klein eiland, ongeveer 7 km lang en 5 km breed, er leven 63 permanente bewoners, die een deel van het jaar (de winter) geheel afgesloten zijn van de buitenwereld. Op het eiland Ruhnu vaart geen gewone regelmatige veerdienst, maar ze hebben wel een mooie jachthaven.
Net als op veel plaatsen langs de kust in het voormalige Oostblok, Polen, maar ook in de Baltische Staten, zijn veel haven voorzieningen aangelegd met financiële steun van de EU. Hier en daar is dat al wat langer geleden, dan zien we ook hoe daar mee om wordt gegaan. De giften worden in dankbaarheid aanvaardt en geëxploiteerd, maar niet onderhouden (Łeba). Dus de economische levensduur is niet zo groot, ondanks het verval gaat de operatie door, maar zonder onderhoud of vernieuwing. We hebben al veel sanitaire voorzieningen gezien die niet meer voldoen aan de eisen van vandaag, ook in grote steden zoals Gdansk. Op Ruhnu is alles 3 jaar geleden aangelegd. Dus helemaal perfect in orde, de haven heeft (zoals overal in het Oostblok) gratis WIFI Internet en deze keer ook een Sauna.
We maken een tocht over het eiland op onze fietsen, dan blijkt het bijzondere karakter al snel aan de verkeersborden en dergelijke, verder valt op dat iedereen in het bezit is van een 4 x 4 (gewone auto’s vrijwel niet gezien), in verschillende staten van verval, van nieuw tot bij elkaar gehouden met ijzerdraad.
Op het eiland is alles wel aanwezig, maar voor veel gewone dingen moet even wat ‘geregeld’ worden. Veel mensen hebben dubbelfuncties om alle ambtelijke en dienstverlenende taken te kunnen verdelen onder zo weinig mensen.
De havenmeester kan wel Diesel regelen, we willen 20 L, dat kan tegen de prijs van 2009, want toen ingekocht zegt de havenmeester. We krijgen het over een uur, hij zet het op de steiger. Ik voel al aan dat dit nog niet zomaar zo zal gaan, want afrekenen, dat doen we wel bij aflevering zegt ie, we houden er wat vrijheid in…. Iedere keer als we hem zien roept hij, ‘Diesel Yes, will be there soon!’; als hij zijn kantoor sluit, als hij een biertje drinkt in de zon, als hij met vrienden (relaties van de president van Estland!) aan de BBQ is, als hij uit de Sauna komt, als hij gezwommen heeft in de jachthaven (will do tomorrow 6 clock, now free). We roepen dat we niet weggaan voor 8.00 en om 9.00 komt ie het vaatje brengen (office allways open at 8.00, Diesel will be there then)….
Bij het inchecken vragen we of er winkels of een cafe zijn op het eiland. Het restaurant aan de haven gaat zo open, zegt hij, en ja hoor, om 19.00 komt er leven in de brouwerij en gaan veel mensen uit de haven wat eten of drinken in het cafe. Wij drinken na onze avond fietstocht nog een biertje en informeren dan naar de openingstijden, voor de terugweg, vragen of ze de dagen van de week op het bord met openingstijden bij de deur willen vertalen. Er wordt iemand bij geroepen. Ze willen wel vertalen, maar dat heeft geen nut. Ze gaan namelijk alleen open als ze zin hebben en van de havenmeester hebben gehoord dat er voldoende ‘yachties’ zijn om open te gaan…
Eigenzinnig volkje, hier op het eiland. Prachtige authentieke gebouwen, mooie sfeer, alsof je in de vorige eeuw bent, een prachtige natuur met veel diversiteit; moeras, bos, duinen, strand en een waddenachtige kuststrook. Het bijzondere karakter van deze afgesloten gemeenschap en de mooie natuur maken het de moeite waard om het eiland te bezoeken!
Vandaag hebben we een waldag. We hebben een auto gehuurd om het eiland te bekijken. Je kan hier in de haven een auto huren voor 50 euro per dag. We vertrekken in westelijke richting van het eiland richting Kihelkonna en komen via allerlei kleine weggetjes omgeven door veel groen aan bij natuurpark Vilsandi.
Vanaf de vaste wal is het mogelijk om een wandeltocht te maken naar het volgende eiland. Je moet dan wel goeie schoenen aandoen en in je zwembroek omdat je een vaargeul van 1 meter diep moet oversteken. Omdat onze waterschoenen nog op de boot liggen besluiten we aan de waterkant te gaan picknicken.
Er is genoeg te eten aan de waterkant als je tenminste van kleine gedroogde visjes houdt..
We zetten onze tocht voort naar de watervallen van Odalätsi. Het is een prachtig groen gebied. We zien echter geen watervallen maar stuiten op waterbronnen.
We lopen nog een stukje verder het bos in. Via kleine paadjes waarop het topdrukte is komen we aan bij de huisvesting van de kleine bosbewoners.
Simon vindt het niet zo fijn al dat gekriebel en gewriemel. Je weet maar nooit waar die mieren allemaal gaan zitten…
We verlaten het bos weer en gaan richting het Panga Cliff. Dit is het hoogste cliff van West Estland. Deze plek heeft een belangrijke rol gespeeld in de rituelen van de eilanders. In voorchristelijke tijden werd er door de bevolking ieder jaar in het voorjaar een jongetje dat het jaar ervoor in de winter was geboren van de rots gegooid. Ze hoopten met dit offer aan zee op een overvloedige visvangst. Later werd de baby vervangen door een ram en tot in de jaren 30 van de vorige eeuw werden er vaten vol bier over de rand gekieperd om de bevolking van een goede vangst te verzekeren.
Ineens begint het te regenen en wordt het erg donker. We gaan snel verder in onze auto. Onderweg zien we nog verschillende kerkjes en komen we langs de Angla Windmolens in Karja. Als laatste bezoeken we Koljala. Hier heeft een meteoriet een enorme krater geslagen.
Genoeg te zien dus op het eiland Saarema, maar je moet wel een autootje huren want met het openbaar vervoer kom je niet zo ver..
Na al die verschillende landen, met hun eigen munten en dus voor ons iedere keer omrekenenen wat de bedragen zijn in euro’s, zijn we nu in Estland. Estland is van de Baltische staten het land wat het meest verwesterd is. In de supermarkt liggen veel Europese producten, ook de nederlandse zijn volop aanwezig, zoals de hollandse tomaat, de paprika en doperwtjes uit blik. De producten zijn dubbel geprijsd, enerzijds vind je hierop de Estse Kroon en daarnaast staat vaak het bedrag in euro’s (voor ons wel makkelijk). De euro wordt hier in januari 2011 ingevoerd.
Vanavond hadden we zin om een avondje op de boot te zijn en zelf te koken. In de megasupermarkt Rimi hebben we boodschappen gedaan. Ze hebben er sugarsnaps en rucola sla. Lekker, daar hebben we zin in, in combinatie met pasta en een kippebout.
Tijdens het bereiden vind ik de sugarsnaps wel een beetje groot. Het blijken peultjes met daarin doperwtjes te zijn. Dus dan maar doppen. Geeft niet, doperwtjes vinden we allebei lekker. Na het doppen van het derde boontje schrik ik me een hoedje. Er komen ineens allemaal beestjes uit de boontjes. De sugarsnaps blijken te zijn gevuld met rupsen! Iek.. mijn favoriete dier…. brrr… dit hoeft voor mij niet, dus de boontjes gaan in de prullenbak.
Dan maar aan de slag met de sla. Een mooi bakje met diverse soorten sla gesorteerd. Lekker als voorgerecht onder de gerookte vis. De vis blijkt na uitpakken wel erg vissig te ruiken. Niet helemaal Simon zijn ding (vis die je ruikt wordt je niet ziek van maar smaakt wel vies), dus weg ook de vis. Na een paar happen van de sla te hebben genomen blijkt deze niet te zijn gewassen, het zand kraakt ons tussen de kiezen. Tja, we zijn dan misschien ook wel een beetje verwend met onze voorgewassen sla van de AH..
Uiteindelijk eten we alleen de kip met wat pasta…
Qua cultuur en natuur is Estland prachtig, maar wat betreft het eten uit de supermarkt, nog niet helemaal EU rijp wat mij betreft…
Na het ontbijt op onze fietsjes, wat zijn we daar toch blij mee, de stad in. We voelen al snel een band met thuis. Overal waar we kijken komen we koeien tegen! In het kader van de Koeienparade, voor het eerst gehouden in 1998 te Zurich (Zwitsterland) is hier in 2002 een koeiententoonstelling gehouden. Prominente Letse kunstenaars is gevraagd iets met de koeien te doen.
Verder valt het ons op dat de stad veel mooie en goed onderhouden panden aan brede lanen met bomen bevat. In de vele parken staan talloze sculpturen.
De haven is in vergelijking met de stad wat sober. Alles is echter wel aanwezig. Het aanleggen gaat hier met hekboeien. Dit zijn wij nog niet helemaal gewend… het oppikken van de boei kost ons onze pikhaak.. Bij navraag bij de havenmeester waaraan we met handen en voeten duidelijk maken dat we op zoek zijn naar een watersportwinkel blijkt deze niet aanwezig te zijn.
De plaats voor de jachten is achterin de haven, vanuit hier heb je een mooi uitzicht op de visserschepen.
We hebben deze keer een haven die niet aan een drukke promenade ligt. Vandaag hoeven we een keertje niet uit te leggen dat we geen russen zijn en kunnen we de dag afsluiten met barbecuen op de kade.
Vandaag vertrekken we vanuit Liepaja naar Ventspils.
De vriendelijke jonge (14 jarige) havenmeester gooit onze trossen los en zwaait ons uit. Er staat een lekker windje en we kunnen vandaag eindelijk een heel stuk zeilen.
Helemaal leuk! Hoewel… de zee is erg onstuimig en mn maag begint een beetje raar te draaien. Laat op de avond komen we in Ventspils aan. Het was weer een behoorlijke tocht. Onze reis bevat toch iets meer vaarmijlen dan we hadden gedacht en dat breekt ons nu wel een beetje op. Morgen maar even relaxen en onze verdere planning herzien..
We gaan natuurlijk niet alleen maar zeilen. Regelmatig zetten wij voet aan vaste wal om de omgeving wat te verkennen. Lopen is leuk maar fietsen is nog leuker en ook sneller! Om een beetje herkenbaar te zijn hebben we onze strida gepimpt.
Rondje Oostzee met de Calenture! 
