Na wat gerelaxed te hebben gaan we op onze fietsjes de omgeving van de jachthaven verkennen. Vlakbij de haven is een grote supermarkt. Prijzen zijn hier wel wat hoger dan we gewend zijn in Nederland en zeker ten opzichte van de Baltische staten.
Het is hier wel lekker anders, geen stampende disco’s en houseparty’s tot diep in de ochtend. Idylische (boot)huisjes, een molen en rust…
Aan de Oostkust van Letland zijn niet veel havens. Roja is de beste haven volgens de literatuur, dus besluiten we om op weg van Riga naar Ventspils deze haven aan te lopen.
Het is een visserijhaven met een houtoverslag.
Aan het einde van de haven, bij de monding van de rivier de Roja is de jachthaven. Een kleine kom en een steiger. Wel elektriciteit en redelijke douches, in de onvermijdbare containers, maar geen internet, meestal is er in de baltische havens gratis Wifi internet.
Achter ons liggen op een gegeven moment Russen, de boot vaart onder een (soort?) Amerikaanse vlag, we zien een stikker uit Oklahoma. De boot verkeerd in een bedroevende staat van onderhoud en de bemanning kan niet varen, ze zullen dus wel geen oversteek gemaakt hebben. Raar hoor, wat Russische jachtschippers doen met de vlag waaronder ze varen, is dit om invoerbeperkingen te omzeilen?
De plaats blijkt groter te zijn dan we gedacht hebben, er zijn drie grotere supermarkten en diverse andere winkels. Kennelijk heeft de plaats een groot verzorgingsgebied. Het dorp is niet erg interessant. Veel gebouwen die in de periode na de oorlog zijn ontstaan. Weinig oude glorie te bewonderen. Wel een mooi communistisch beeld waarin een heroïsche arbeider centraal staat.
Het dorp schijnt een mooi strand te hebben, de omgeving is bosrijk. We stuiten op een reclamebord voor een strand bij Jurmala, gesubsidieerd niet door de EU, maar door de Nederlandse regering. We zijn eigenlijk benieuwd naar het verhaal en de relaties hierachter…
Na Roja vertrekken we naar Ventspils. Onderweg passeren we in de “Irbes Street” de vuurtoren die daar in het water staat. Niet achterlangs varen! De vuurtoren staat mijlenver uit de kust, maar de maximale diepte achter de toren is hier en daar 0,6 m…. die toren staat er niet voor niets!
We zijn al eerder in Ventspils geweest en voor dit moment wel klaar met Letland en willen graag verder naar Zweden. Daarom besluiten we in de loop van de middag, als we al een dag gevaren hebben, om de nacht door te varen en gelijk over te steken naar Zweden. Bestemming Fårösund op Gotland. De wind is E tot NE, schuin van achteren, kracht 2 tot 4, dus prima te doen, wel enige buienverwachting maar geen waarschuwingen.
Vanwege het mooie weer maakt Simon op volle zee ondanks de zeegang een volledige maaltijd klaar. Chantal houdt niet zo van die nachtelijke vaartochten, zo maken we de start in ieder geval aangenaam. Als we enkele uren ver de Oostzee opgevaren zijn vanuit de Bocht van Riga ontvangen we een DSC alarmering aan alle schepen, bericht van Riga Rescue Radio, uitluisteren op VHF 71. Blijken ze onweersbuien te voorzien, met windstoten tot 20 m/s (BF 8)….. we zijn er blij mee. De wind valt geheel weg.
We spreken af dat Simon gaat ‘voorslapen’ en dat hij de hondewacht neemt van 24.00 tot 04.00. Als Simon zegt dat ie gaat slapen (na de afwas) ziet hij dat Chantal heel bleek is geworden, ze is ook wat stil. Heb je al naar buiten gekeken zegt ze, afgelopen 10 minuten? Is er opeens als vanuit het niets een gitzwarte bui ontstaan, met rolwolk. Geen tijd om een haven op te zoeken, we kunnen alles net op tijd stormklaar maken en de pakken aandoen. De wind giert al om de boot, is binnen tientallen seconden opgelopen van 4 kn naar 30 kn.
In een razend tempo komt de bui voorzien van lichtflitsen op ons af, bij het passeren windstoten tot en met regelmatig 34 kn (BF 7), omdat de bui uit het niets ontstaat, geen hele hoge golven. We zien af van onze route, houden de boel bestuurbaar en onder controle en wachten de bui af. Na ongeveer 2.5 uur is de bui voorbij, twee buien met heftige windstoten, die telkens maar kort duren. Wel veel lichtflitsen, niet veel inslagen in de buurt. Uiteindelijk viel het mee, toch blijft onweer een onplezierig gegeven.
De rest van de tocht verloopt voorspoedig en de volgende ochtend komen we om 11.00 in Gotland aan, na een tocht van 27 uur waarin we 150 nm gevaren hebben. Benieuwd naar wat Zweden ons brengt, voorlopig lijkt het hier vooral een graad of 5 kouder, minder zon, meer wind en een watertemperatuur die 2º lager ligt dan aan de Oostkant van de Oostzee.
We zijn geïnteresseerd in de landen die we bezoeken, ook in de eetcultuur. Daarom gaan we telkens op zoek naar restaurants waar we hiervan wat mee kunnen krijgen. Soms succesvol, soms niet….
Op de laatste dag van de vakantie van de kinderen in Riga besluiten we om op zoek te gaan naar een restaurant waar we tijdens de lunch Pierrogi kunnen eten, gevulde pasta. We kunnen het nergens op de kaart vinden maar zien in de Toma Iela (waaraan ook de Nederlandse Ambassade in Riga zit) een aantal restaurants met traditionele Letse gerechten op de kaart. De bediening is dan wel in klederdracht, servies is steen of hout, dat hoeft van ons nou ook niet, maar nemen we op de koop toe en we besluiten om er die avond te gaan eten.
Nou traditioneel is het zeker, die klederdracht en het servies begrijpen we naderhand ook, het is een beetje middeleeuws. Traditioneel is hier heel zwaar aangezet, figuurlijk, maar ook letterlijk in de maaltijden die geserveerd worden. Een groot biertje blijkt één Liter te zijn…..
De maaltijd met aardappel, spek, gruten, salade en karbonade blijkt een zeer stevige brij te zijn. Melchior wordt niet blij van deze Porridge, neemt na aandringen één hap en weigert vervolgens resoluut om er ook nog maar aan te ruiken, de looks vertellen hem genoeg.
Wij nemen konijn, met diverse groeten. Het konijn is vet, maar wel lekker. De groenten blijken gestoofd te zijn met reuzel, heel vet en heel machtig. Het ziet er niet zo lekker uit en vanwege de textuur smaakt het ook zo. Chantal wordt er niet blij van.
Noëlle heeft wat leuks uitgekozen, broodsoep met kaas en spek, geserveerd op een plank in een uitgehold brood. Lekker maar zo machtig, gelukkig hadden we deze voorzien en het ‘soepje’ gekozen als hoofdgerecht.
Eerder hebben we een kookboek gekocht over de keuken van Letland, Ēdieni Latvijā (Cuisine in Latvia). In de inleiding staat at de moderne keuken van Letland geïnspireerd is op de traditionele keuken, maar beïnvloed is door de keukens van Zweden, Duitsland en Rusland en recent door de Mediterrane keuken. Geen overbodige luxe, zo is ons inmiddels gebleken. Dit boek is uitgegeven door het bedrijf Lido, dat ook en keten van goed aangeschreven restaurants heeft in Letland, vooral in Riga en omgeving.
Lekker overslaan, die traditionele restaurants in de Toma Iela, misschien een biertje drinken en gruwen van wat de buren geserveerd krijgen….
Rondje Oostzee met de Calenture! 